Kanciapa: historie nieprawdziwe - Karty postaci

Wacław Hożecki - polityk (KNS)

Sun, 03 Aug 2014 17:02:48 +0200

Cytat:

Wacław Hożecki

Urodzony 21.02.1902

Życiorys:

Cytat:Wacław urodził się w niewielkiej wsi Leńce w okolicach Białegostoku. Ojciec Antoni był gospodarzem, nie pracował u żadnego ze szlachciców lecz na własnym kawałku ziemi który liczył osiem hektarów. Matka Genowefa z domu Zduniecka na wsi była natomiast kobietą która dorabiała dla rodziny krawiectwem. Wacław miał jeszcze brata który w wieku dwóch lat zmarł na gruźlicę, siostra Janina żyję i ma się dobrze. W wieku dwudziestu lat wyszła za miejscowego białorusina Wasyla Breszkana z którym ma jedno dziecię syna Wiktora. Bohater natomiast nie miał szczęścia w miłości, jego ukochana która była córką szlachcica nie mogła za niego wyjść ze względu na pochodzenie Hożeckiego. Jej ojciec miejscowy hrabia i pan majątku groził Wackowi śmiercią kiedy ten zacznie się do niej zbliżać. W młodości Wacław uczęszczał do miejscowej szkoły w Białymstoku i tamtejszego gimnazjum. W nauce był dobry, jednak nie najlepszy, z trudem przychodziła mu nauka języków obcych a w szczególności niemieckiego. Po zakończeniu swojej przygody z nauką, wrócił do swojej rodzinnej wsi i pomagał w gospodarce jako jej dziedzic. Nie interesowało go życie rolnika, chciał dokonać wielkich rzeczy o których marzył. W 1922 zmarł jego ojciec, Wacław zaprosił więc do siebie swojego szwagra z żoną i siostrzeńcem którzy mieszkali w tej samej wsi, ale wiązali ledwo koniec z końcem. Przepisał on im więc gospodarstwo z całym inwentarzem sprzedając tylko kilka rzeczy, aby ruszyć w swoją podróż. Jego oszczędności życiowe które wtedy to wynosiły kilkaset złotych, pozwoliły mu na to. Wacław widząc niedole chłopstwa i robotników zaczął interesować się ich losem, sam nieraz doświadczając upokorzeń od obszarników i fabrykantów u których pracował za nędzne grosze. Jego poglądy zaczęły ewoluować, w końcu zaczął czytywać książkę wręczoną mu przez pewnego człowieka \"Manifest Komunistyczny\" Marksa i Engelsa, prawdziwie go pochłonął. W Białymstoku zaczął nawiązywać pierwsze kontakty i uczęszczać na tajne spotkania polityczne socjalistów. Powoli też szerzył rewolucyjne pomysły i poglądy. W 1939 roku spotkał przedstawicieli Komitetu Niezależnych Socjalistów którzy go zaintrygowali i też zainteresowali swoimi ideami. Hożecki działał dalej zdobywając poparcie głosząc swoje lewicowe idee. W 1940 wraz z kilkoma współpracownikami przejął władzę w partii, Powoli zdobywając zwolenników Wacław układał swoje plany i budował siłę partii, próbując także okiełznać rosnące w siłę skrzydło komunistyczne w KNS. W wyborach został wybrany z list KNS-u z okręgu Białostockiego.

Ignacy Radziewicz - polityk (LAP)

Fri, 01 Aug 2014 02:55:14 +0200

Cytat:

Ignacy Radziewicz - ur. 14 maja 1892 w Zamościu, polityk, prawnik. Radziewiczowie od wieków trudnili się handlem, dzięki temu Ignacy odebrał podstawowe wykształcenie w szkołach prywatnych. Biegle operuje poprawną polszczyzną, łaciną, greką, angielskim i francuskim, gdyż już od najmłodszych lat rodzice przywiązywali szczególną uwagę do znajomości języków.

Rewolucję we Francji widział na własne oczy w Paryżu w czasie wizyty ojca w interesach nad Sekwaną. Po powrocie do kraju rodzina przeprowadziła się do Lwowa, zaś Radziewicz postanowił poświęcić się studiom prawniczym. Prawo studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza w Lwowie. Wybuch wojny przerwał jednak uczestnictwo w zajęciach, bo w 1915 do bram Lwowa dociera ofensywa Trockiego. Radziewicz angażuje się w przygotowania do obrony miasta jako ochotnik (bombardier) w wojnie z Rosją Sowiecką. Studia prawnicze kończy na reaktywowanym w 1915 roku Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Odbywa aplikację sądową (1918–1923), uzyskuje wpis na listę adwokatów przysięgłych i otwiera kancelarię adwokacką.

Po wojnie prowadzi działalność publicystyczną w pismach naukowych krytykując bezkompromisową recepcje prawa pruskiego w Polsce w ramach ujednolicania porządku prawnego. Mimo wyrażania pozytywnej opinii o BGB i innych dziełach niemieckiej myśli formułuje tezę, iż narodowy kodeks cywilny jest warunkiem bytu polskiej państwowości i tożsamości narodowej. Zyskuje sympatie endecji, której jednak nie odzwierciedla, gdyż po uchwaleniu konstytucji w 1924 roku w nowej sytuacji politycznej wyraża publiczne poparcie dla polityki piłsudczyków. W lutym 1925 składa petycje na ręce feldmarszałka “o wsparcie” dla swoich działań, zaś już w kwietniu odbywa z nim spotkanie. Efektem rozmów było powstanie w grudniu 1926 Komisji Kodyfikacyjnej, której zostaje sekretarzem. Od tego momentu wiąże się ściśle z obozem piłsudczyków.

Był jednym z autorów projektu kodeksu postępowania karnego z 1928, a także kodeksu karnego z 1932. W 1933 dostaje legitymacje partyjną piłsudczyków, zaś w następnych wyborach dostaje się do Sejmu w którym zasiada nieprzerwanie do 1942. Po śmierci feldmarszałka krytykuje nowe kierownictwo za brak pomysłu na rządzenie. W 1936 wytyka ówczesnemu szefowi klubu parlamentarnego LAP przyjmowanie łapówek, za co w latach 1936-1937 zostaje izolowany w partii. Następnie wraca do życia politycznego. W latach 1937-1939 wicemarszałek Sejmu, buduje zaplecze polityczne do autorskiego pomysłu “neosanacji” życia politycznego ze skrajności, wzmocnienia znaczenia Warszawy na arenie międzynarodowej, pokojowego współżycia wszystkich Narodów. W kwietniu 1942 zostaje wiceprezesem* LAP.

W 1935 roku w czasie wizyty delegacji Ministerstwa Wojny i Sejmu w zajętym przez Polaków Dreźnie poznaje pułkownika Zawadzkiego. W styczniu 1942 panowie spotykają się ponownie całkiem przypadkowo w Sowa&Przyjaciele; gdzie Ignacy Radziewicz przedstawia swój program polityczny. Od tego momentu współpracują ze sobą. Lewicowi publicyści wytykają Radziewiczowi, że jest ustami generała w partii (uzależnienie od Zawadzkiego). Sam zainteresowany stanowczo temu zaprzecza.

Żonaty, jedna córka.

chociaż wice?

Uwagi co do protegowanych

Thu, 24 Jul 2014 01:37:06 +0200

Wniosek o prota składamy przez napisanie jego biogramu w temacie postaci głównej. Po zaakceptowaniu protegowanego należy skopiować, albo (lepiej) podlinkować, jego biogram w pierwszym poście tematu.

Warto pamiętać, że protegowany to, według Regulaminu: dodatkowa postać, młoda i mało doświadczona, którą nasz główny bohater kontroluje i wprowadza na salony wielkiej polityki.

Pierwszy protegowany może:

być tego samego typu, co główna postać (bez konsekwencji).
być specjalnego typu "działacz" -- działacz należy do partii i sprawuje mandat, jak polityk, ale obowiązują go przykre ograniczenia nie-polityków (niemożliwość przewodzenia partii, frakcja w parlamencie <50% itd.). Poza tym protegowany-działacz uniemożliwia nam stworzenie drugiego prota (można go ewentualnie wyrzucić później za burtę).

Drugi protegowany może:

być tego samego typu, co główna postać (bez konsekwencji).
być dowolnego innego typu, ale wymusza to rezygnację z pierwszego prota, o ile go mamy.

Trzeci protegowany może być dowolnego typu (bez konsekwencji).

Biogramy postaci niezależnych

Mon, 21 Jul 2014 18:39:37 +0200

Tu proszę wklejać biografie zaakceptowanych postaci niezależnych.

Jan Ruczaj - oligarcha (PDP Robo-Chłop)

Sun, 20 Jul 2014 20:51:43 +0200

Cytat:

Jan Ruczaj - prezes firmy "Ruczaj" i członek "Robo-chłopa". Urodzony 18 listopada 1890 w Sosnowcu, pochodzący z dobrze sytuowanej rodziny miejskiej inteligencji, żyjącej na terenie Zagłębia. Jego rodzina przeżywała swoje wzloty i upadki, ze względu na występujące od czasu do czasu skłonności którejś z głów rodu do hazardu, kiepskich interesów bądź innego typu rzeczy pochłaniających pieniądze - na czas życia Jana akurat przypadał czas wzlotu i rozwoju rodzinnej sieci sklepów w Zagłębiu, zarządzanych przez jego ojca i dziada, odpowiednio Artura i Józefa, co pozwoliło mu na spokojne, szczęśliwe dzieciństwo, dało szansę na porzadną edukację oraz łagodne przejście w samodzielne życie, razem z dwójką starszych braci.
Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, w instytucie ekonomii i zarządzania, co udało mu się zakończyć z całkiem niezłymi wynikami. Powrócił do domu, gdzie aż do wybuchu wojny pracował w rodzinnej firmie, przez krótki okres swojej działalności rozszerzając działalność na Małopolskę i okolice. W tym czasie poznał też swoją przyszłą żonę, Aleksandrę Łęcką, pochodzącą z zubożałego rodu szlacheckiego. Mimo sporych problemów z rodziną wybranki parze udało się zaręczyć w 1914 roku, na niedługo przed wybuchem wojny, gdy u teścia Jana duma uległa w starciu z prostym faktem, że jego ewentualny zięć, mimo niskiego pochodzenia, zapewne byłby w stanie podratować rodzinne finanse.
Niestety, plany ślubu i wspólnego pożycia zrujnował wybuch wojny. Jan dołączył do wojska polskiego razem z dwójką braci - Wiktorem i Andrzejem. Przygoda wojenna zakończyła się w pewnym stopniu źle dla każdego z nich - Jan miał szczęście "zaledwie" kuleć do końca życia, i to z powodu rany otrzymanej pechowo pod sam koniec wojny, Wiktor stracił dłoń i wrócił do domu już w 1916, a Andrzej do Sosnowca powrócił już w trumnie. Na barki najmłodszego z synów Artura Ruczaja spadła wtedy spora odpowiedzialność kontynuowania działalności rodzinnej firmy, wobec śmierci jednego z jego braci i bolesnego (choć krótkiego, ale i tak trwającego na tyle długo, by familia spisała go na straty) załamania nerwowego drugiego. Jan, jako nie tylko absolwent prestiżowej uczelni, ale i lokalny quasi-bohater, który dosłużył się stopnia sierżanta, przelewał krew swoją i cudzą za ojczyznę oraz otrzymał krzyż walecznych.
Po wojnie i ustanowieniu "stref rozwoju" w Rosji Jan wyczuł pismo nosem i, niedługo po ślubie z wytęsknioną oblubienicą, wziął się ostro za rodzinne interesy. Dzięki współpracy z UPG i fali dzikiej prywatyzacji w Rosji, zarządzonej przez siły okupacyjne, udało mu się dołączyć do eksploatacji gospodarczej Rosji, większość swoich własności skupując w obwodzie nowogrodzkim - głównie inwestując w rolnictwo i uprawy, chociaż udało mu się też uzyskać dla swojej firmy, która dawno już wykroczyła poza działalność ograniczoną wyłącznie do sklepów, kilka koncesji wydobywczych na boksyty. Planuje rozszerzenie swojej "władzy" na tym terenie w celu przeprowadzenia badań geologicznych. W Nowogrodzie posiada dosć wystawną rezydencję, w której znajduje się lokalny zarząd "Ruczaju". Jako socjalista z poglądów, przykładał zawsze sporą wagę do tego, by dla swoich rosyjskich pracowników nie stawiać się w roli krwiożerczego kapitalisty z Polski, który przyszedł z nich skórę obłupić.
Jego apolityczność zakończyła się w 1935 roku, gdy wobec coraz głośniejszych wiadomości o złym traktowaniu Rosjan na wschodzie dołączył do Robo-chłopa. Szczególny okres dla niego rozpoczął się po skandalu w Polsce, który doprowadził do znaczących przetasowań w rządzie, a jego samemu drastycznie wręcz zdenerwował. Żona wspominała potem, że co najmniej przez tydzień Jan głośno odgrażał się, że pokaże "tym przeklętym krwiopijcom" na jakie zachowanie zasługuje porządny pracownik, w ten czy inny sposób. Na pewno spory udział w tym miała jego prywatna rusofilia.

Z innych kwestii - panslawista i rusofil, fan literatury rosyjskiej, szczególnie "Mistrza i małgorzaty", których akcja osadzona jest w zajętej przez Pruso-Polsko-Ukrainę Moskwie. Do tego ostrzy sobie zęby na "tymbark", chcąc wkroczyć na rynek napojów, mając pewną manię na punkcie tej marki. Oczami wyobraźni nieraz już widział półki sklepowe wypełnione napojami jednej, wielkiej marki "Tymbark & Ruczaj", od soków przez napoje gazowane po napoje alkoholowe. Od 1920 szczęśliwy ojciec Józefa Jana, po dziadku i zmarłym wuju, od 1924 - Agaty, 1926 - Aleksandry, a od 1929 Andrzeja i Artura, bliźniaków.

Ernest Józef von Frankenberg - apolityczny fachowiec

Fri, 18 Jul 2014 11:02:02 +0200

Ernest Józef hr. von Frankenberg urodził się w 1904 roku w Krakowie. Pochodzi z rodziny bogatych bankierów austriackich pochodzenia żydowskiego, którzy wykupili tytuł szlachecki w Rzeszy w 1757.

Studiował matematykę oraz inżynierię na Politechnice Lwowskiej oraz Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. Po ukończeniu studiów w latach 1926-1932 pracował w Berlinie, gdzie pracował dla Siemens-Halske AG przy stworzeniu pierwszego na świecie systemu automatycznego handlu papierami wartościowymi, korzystającego z urządzeń typu telex. Zaprzyjaźnił się w tym okresie m. in. z Maxem Horkheimerem oraz Ludwigiem Wittgensteinem. Z rodzinnego majątku sfinansował przeniesienie Instytutu Badań Społecznych z Frankfurtu nad Menem (skąd został wyrzucony po zwycięstwie Hitlera) do Berlina.

W 1932 wrócił do kraju, gdzie m. in. zarządzał zbankrutowanymi polskimi przedsiębiorstwami, które w wyniku Wielkiego Kryzysu przejął bank jego wuja. Doradzał również rządowi polskiemu w sprawie jego polityki gospodarczej. W 1936 powołany przez króla na stanowisko prezesa Narodowego Banku Polskiego w celu realizacji zapropowanej przez siebie rezygnacji z umocowania złotego w kruszcu (reforma przyjęta w 1935). W 1938 otrzymał stanowisko III wicedyrektora UPG oraz dyrektora ds. operacji finansowych, odpowiedzialnego za emisję i wycenę związanych z UPG papierów wartościowych.

W 1940 roku, na swój własny wniosek, odwołany ze stanowiska prezesa Narodowego Banku Polskiego i powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych. Publicznie wypowiada się o potrzebie stworzenia "zjednoczonego frontu" przeciwko komunizmowi oraz nazizmowi. Posiada duże wpływy u króla.

Żonaty od 1936 z Marią Henrietą von Liechtenstein (ur. 1914), siostrą obecnego księcia Liechtensteinu, Franciszka Józefa II. Nie ma dzieci.

Grzegorz Zawadzki - wojskowy (LAP)

Thu, 17 Jul 2014 23:26:57 +0200

Cytat:

Grzegorz Zawadzki - urodzony 10 maja 1889 roku w Piaskach pod Lublinem. Ojciec Zawadzkiego był pracownikiem lokalnej administracji państwowej a matka była nauczycielką. Rodzina wyznawała wiarę luterańską, jak duża liczba ludności w okolicy Piask.

W 1901 rozpoczął nauki w Lubelskiej Szkole Średniej im. Staszica, po ukończeniu Gimnazjum w Piaskach. W 1904 zakończył nauki w Lublinie i wrócił do Piask zastanawiając się nad swoją przyszłością, planował udać się na studia albo do Paryża albo do Petersburga jednak upadek obu Cesarstw w 1905 roku zmieniły jego plany a szesnastoletni Grzegorz zaciągnął się do Wojska Polskiego i wziął udział w walkach przeciwko komunistom w Rosji. Było to jego pierwsze zetknięcie się z wojskiem i od razu wiedział że tu jest jego przyszłość.

W latach 1906-1911 uczył się w Korpusie Kadetów w Kaliszu który zakończył ze stopnie podporucznika. W czasie służby w Wojsku Polskim w czasie pokoju doszedł o stopnia kapitana i też z takim stopniem wszedł w Wielką Wojnę. Pierwszy rok spędził na potyczkach z Armią Czerwoną na wschodnim pograniczu Polski, później cofał się wraz z całym Wojskiem Polskim aż pod Warszawę gdzie wziął udział w Bitwie Warszawskiej, później wziął udział w ofensywie na Rosję podczas której otrzymuje kolejno stopnie Majora, Podpułkownika i Pułkownika. W ostatniej fazie samodzielnie dowodził pułkiem kawalerii doceniając mobilność na dużych terenach. W latach 1918-1933 walczył z różnej maści powstańcami w Rosji operując w okolicach Riazania.

W 1934 roku ściągnięty wraz ze swoim oddziałem, 6 pułk strzelców konnych, na zachód i bierze udział w walkach w Niemczech w ramach działań Legionu Sobieskiego. Pod koniec 1935 roku po walkach o Drezno otrzymuje stopień Generała Brygady i otrzymuj dowództwo nad 2 Samodzielną Brygadą Kawalerii. W 1937 roku po roku urlopu zostaje skierowany ponownie na wschód i operuje w okolicach Petersburga na czele Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W styczniu 1942 roku wraca na urlop do Warszawy gdzie doceniony przez wysokie dowództwo otrzymuje pracę w Sztabie Generalnym Jego Królewskiej Mości, wtedy zaczyna też budowanie politycznych znajomości i wkracza do Warszawskiej polityki. W kwietniu 1942 po aferze rozpoczętej przez Kurier Warszawski zostaje mianowany przez Króla Ministrem Wojny w całym tym zamieszaniu politycznym szybko dostaje łatkę ostatniej nadziei LAP i piłsudczyków przed totalną porażką z którymi otwarcie sympatyzuje.

Inne

Zawadzki szczególnie nie znosi ludzi powiązanych z eNDkami a także tych którzy upatrują jakieś wyższości Polaków nad innymi nacjami. Co do socjalistów nie ma wyrobionego zdania, uważa ich raczej za nieszkodliwych i mogących spuścić napięcie społeczne bez komunizowania. Komunistów zaś szczerze nienawidzi. Wyznaje dość wygodne poglądy jeśli chodzi o politykę narodowościową powiązaną z myślą Piłsudskiego i koncepcją Międzymorza oraz współpracy narodów w ramach Rzeczypospolitej. Dużym szacunkiem darzy Litwinów których uważa za bratni naród. Chłodno jednak odnosi się do Rosjan których nie darzy szacunkiem za to że do samego końca chcieli ukrócić istnienie państwa Polskiego, jeśli zaś chodzi o Ukraińców uważa że skoro posiadają własne państwo to nie stanowią oni większego problemu.

W czasie swojej służby wojskowe został odznaczony kilkoma orderami, tak Pruskimi jak i Polskimi.
-Order Orła Białego II Klasy [Polski]
-Order Odrodzenia Polski [Polski]
-Krzyż Walecznych [Polski]
-Krzyż Zasługi za Dzielność [Polski]
-Krzyż Żelazny II Klasy [Pruski]
-Order Czerwonego Orła [Pruski]
-Order Korony [Pruski]

Mirosław Wojtkowiak - polityk (ZOL)

Thu, 17 Jul 2014 22:15:05 +0200

Cytat:

Mirosław Wojtkowiak, ur. 11 listopada 1906 r., polski polityk ruchu narodowej demokracji. Pochodzi z rodziny o chłopskich korzeniach spod Konina. Dziadek, również Mirosław, po odzyskaniu niepodległości i uwłaszczeniu stał się właścicielem stawów gliniankowych i w spółce z jednym z łódzkich bankierów założył cegielnię. Biznes prosperował dość przyzwoicie, stając się głównym źródłem budulca dla rozwijającego się przemysłowo Konina. W 1913 roku kierowanie cegielnią przejął syn Mirosława starszego, Antoni.

Mirosław młodszy dość beztrosko przeżył Wielką Wojnę, lecz dla cegielni stanowiła ona zapowiedź upadku. Już wcześniej pruscy przedsiębiorcy zaczęli agresywnie wchodzić na rynek, a preferencyjny status przy lukratywnych kontraktach wojskowych pozwolił im teraz zaniżać ceny i powoli eliminować konkurencję. W 1920 roku A. Wojtkowiak zmuszony był sprzedać cegielnię. Z niewielkim mająteczkiem przeprowadził się do Warszawy. Po osiągnięciu pełnoletności Mirosław najpierw studiował prawo, lecz równocześnie związał się z narodowymi młodzieżówkami. Współorganizował wiece i pochody, pisywał teksty ulotek i kilkukrotnie odwiedził areszt za zakłócanie porządku publicznego. Na drugim roku rzucił studia, by w pełni poświęcić się publicystyce i działalności politycznej. Na wiecach daje się poznać jako zdolny orator, stroniący od mnogości argumentów lecz umiejętnie grający na emocjach. W tym samym tonie utrzymywał swe poczytne felietony, drukowane w "Gazecie Warszawskiej" (gdzie od 1930 do 1936 r. miał stałą kolumnę) i przedrukowywane w wielu lokalnych gazetach endeckich. Od 1936 r. sprawuje mandat poselski z ramienia Zjednoczonego Obozu Ludowego. W 1937 r. wybrany do Wielkiej Rady a dwa lata później, po śmierci Romana Dmowskiego, na przewodniczącego partii (Wielkiego Oboźnego). W 1942 r. powołany przez Izbę poselską na urząd ministra skarbu.

Wojtkowiak jest często nazywany populistą. Jego wystąpienia znane są z demagogii, żonglerki faktami i grania na emocjach. Choć na zewnątrz partii uchodzi za radykała, w spektrum politycznym ZOL zajmuje pozycję między starymi endekami "pretorianami Dmowskiego" a młodszymi działaczami, często o proweniencji narodowo-socjalistycznej czy integralistycznej. Od 1931 r. żonaty z Natalią, z domu Lisowiec, również działaczką ruchu narodowego. Mają syna Piotra (ur. 1932) oraz dwie córki, Marię (ur. 1935) i Katarzynę (ur. 1938).

Andrzej Kazimierz Stelmaszczyk - apolityczny fachowiec

Wed, 16 Jul 2014 21:52:56 +0200

Cytat:

Andrzej Kazimierz Stelmaszczyk - polski ekonomista i urzędnik państowy. Urodzony w 1880 roku w Szadku (pod Sieradzem) w chłopsko-mieszczańskiej rodzinie. Urodził się jako trzecie dziecko, miał dwóch starszych braci oraz młodszego brata i siostrę. Ojciec Andrzeja - Jan Stelmaszczyk był rzeźnikiem, rodzina posiadała także ziemie - kilka hektarów mało urodzajnej ziemi na której uprawiano żyto i ziemniaki. Stelmaszczyk senior był także członkiem lokalnego Kółka Rolniczego, udzielał się społecznie. Do śmierci był członkiem PSL-Wyzwolenie w którym był wice-przewodniczącym struktur partii w powiecie. Rodzina miała na szczęście tyle pieniędzy by posłać syna do gimnazjum w Poznaniu. Wyniki w szkole miał kiepskie, jedyne co go ratowało to nieco ponad przeciętne zdolności matematyczne.

Po otrzymaniu matury rozpoczął studia matematyczne na Królewskim Uniwersytecie Wilhelma w Warszawie (niem. Wilhelms-Universität Warschau). Rok później rozpoczął studia ekonomiczne. Ukończył je w stosownej kolejności w 1904 i 1905 roku jednak postanowił kontynuować swoją karierę naukową. W roku 1913 zrobił doktorat już w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Głównym tematem jego badań było zastosowanie statystyki w analizie gospodarczej i społecznej. Przez niecały rok był adiunktem na SGH, od 1913 roku nieprzerwanie jest członkiem Polskiego Towarzystwa Statystycznego oraz Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Od 1912 roku jednocześnie był pracownikiem Głównego Urzędu Statystyk Królestwa Polskiego. W 1913 był członkiem zespołu odpowiedzialnego za przygotowanie spisu rolnego na terenie całego Królestwa Polskiego. Niestety wojna pokrzyżowała plany przeprowadzenia ósmego spisu powszechnego Królestwa Polskiego.

Po wojnie został mianowany przez prusko-polskie władze okupacyjne na terenach Rosji Sowieckiej na stanowisko dyrektora departamentu gospodarczego w Specjalnym Petersburskim Okręgu Rozwoju (podobny status posiada Moskiewski). Z jego inicjatywy powstają między innymi Zakłady Maszynowe w Niewdubstroju (Kirowsku), Zakłady Chemiczne "Newa" (produkcja nawozów azotowych, farb, materiałów syntetycznych), magistrala kolejowa. Rozwinął się przemysł ciężki, stoczniowy lecz w odróżnieniu od planów komunistów nacisk kładziono także na rozwój lokalnego kapitału a także spółdzielczości. Takie podejście wywołało spory konflikt z dążącymi do opanowania rynków rosyjskich, nastawionymi na dostęp do taniej siły roboczej koncernami niemieckimi. Działania na stanowisku dyrektora również średnio podobała się władzom wojskowym które raczej wolały mieć spokój na swoich włościach. Ostatecznie władze wojskowe odwołały Stelmaszczyka ze stanowiska w roku 1927. Początkowo pozostał dwa lata w Petersburgu gdzie był wykładowcą na Uniwersytecie Petersburskim (władze wojskowe w 1926 roku pozwoliły na wznowienie jego działalności), poświęcił się działalności naukowej. Od 1927 roku również członek Polskiej Akademii Umiejętności.

Ze względu na narastające niepokoje oraz antyniemieckie powstanie z 1931 roku zmuszony był opuścić Petersburg by powrócić do Warszawy gdzie zatrudnił się ponownie w Głównym Urzędzie Statystycznym gdzie zajmował się metodologią prowadzonych badań. Kontynuował również działalność naukową, głównym tematem jego badań były metody analizy cech jakościowych oraz bardziej eko/socjologiczne zagadnienia związane z rozkładem dochodów i płac w społeczeństwie i wpływem kryzysu na nie (jednocześnie wykładał na UW). W 1935 władze postanowiły utworzyć w Urzędzie Planowania Gospodarczego Departament Statystyki i Analizy gdzie Stelmaszczyk objął stanowisko kierownika mając pełne poparcie "władz" GUSu (opinia GUS była wbrew pozorom dosyć pomocna). Doświadczenie wyniesione z Rosji pozwoliło mu na transfer na bardziej eksponowane stanowisko kierownika Departamentu Przemysłu Ciężkiego Urzędu Planowania Gospodarczego. Dzięki zmianie stanowiska awansował w hierarchii urzędniczej. Zmusiło go to również do porzucenia intensywnej działalności naukowej, ograniczył się do dosyć skromnej liczby wykładów na swojej uczelni. W 1941 roku został mianowany na wiceszefa UPG. Po dymisji profesora Adama Lufy jest jednym z kandydatów na szefa Urzedu.

Chyba będę edytował bo taki awans w Lange-style od statystyka do super szychy jest raczej mało sensowny i zupełnie nie trzymający się kupy. Nienawidzę pisać biografii. Nienawidzę.

o. Ewaryst Poniński OP - kapelan lewicy [polityk] (PDP RoboChłop)

Wed, 16 Jul 2014 21:31:17 +0200

Cytat:

o. Ewaryst Poniński OP urodził się 15 lub 20 maja 1868 roku. Prezbiter, dominikanin, polityk ludowy, wiceprzewodniczący PDP RoboChłop, Marszałek Izby poselskiej, pracownik naukowy Wydziału Teologii Katolickiej w stopniu profesora. Były prowincjonał polskich dominikanów, członek kapituły generalnej, wiceprzewodniczący ZOL

Pochodzenie i dzieciństwo.
Ród Ponińskich miał duże znaczenie w okresie upadku Rzeczypospolitej jednak szybko stracił swoją pozycję ze względu na przywary swoich członków, oraz złą sławę. Hrabia Krzysztof Poniński pradziadek Ewarysta wydziedziczył swojego pierworodnego syna Adama widząc jego skłonność do rozpusty i romans z chłopką. Adam Poniński (dziadek Ewarysta) zamieszkał pod Krzywiniem podejmując się pracy organisty, nauczyciela muzyki, rytmiki i czytania, oraz pomagając w każdej pracy jakiej tylko był w stanie podołać, aż był w stanie kupić polanę i trochę żywca. Jedynym synem Adama Ponińskiego był Michał (ojciec Ewarysta), który kontynuował hodowlę zwierząt, szczególnie krów mlecznych. Ewaryst i jego rodzeństwo uczyli się dzięki wielkoduszności proboszcza parafii za symboliczną opłatę.

Życie duchowe i zakonne.
Od młodych lat Ewaryst służył do Mszy Świętej. Dzięki wybitnemu talentowi muzycznemu został kantorem. W czasie wizyty biskupa poznańskiego w Kościele św. Mikołaj Biskupa w Krzywiniu otrzymał od niego stypendium do katolickiej szkoły muzycznej z której został przeniesiony do szkoły w Rzymie. Tam przyjął śluby zakonne i święcenia kapłańskie, oraz studiował liturgikę. W 1906 roku wrócił do Polski. Na początku trafił do Konwentu Matki Bożej Różańcowej w Poznaniu. Zaangażował się w działalność antywojenną, oraz protesty przeciw wyzyskowi. W tym czasie poznał działaczy ludowych i zdecydował się wspierać ich sprawę. W 1909 roku został wybrany przez swoich braci do kapituły generalnej. Władze wykorzystały ten fakt i do 1916 roku nie pozwoliły mu wrócić do kraju. Pojechał w tym czasie do Ameryki Południowej, gdzie zajmował się działalnością misyjną, oraz badał historię Republiki Jezuickiej. W 1917 roku ponownie wrócił do Polski. Przez cztery lata (1918-1922) był prowincjonałem polskich dominikanów. W tym czasie przebywał dość długo na Litwie i Kresach poznając sytuację na tamtych ziemiach i poznając działaczy tamtejszych partii. Możliwości Zakonu były ograniczone i nie można było pomóc wszystkim, dlatego Ewaryst zrezygnował z wszelkich funkcji w Zakonie i poświecił się działalności politycznej. Po uzyskaniu mandatu poselskiego na własną prośbę został przeniesiony do Konwentu św. Jacka. Odprawia tam pierwszą Mszę Świętą, oraz spowiada siostry zakonne.

Działalność naukowa.
Pracował w Angelicum, Uniwersytecie Poznańskim (Wszechnicy Piastowskiej) i Uniwersytecie Warszawskim. Opublikował szereg pracy dotyczących rytów monastycznych, Republiki Jezuickiej, roli muzyki w liturgii.

Działalność polityczna.
Choć wcześniej wspierał jak tylko mógł powstawanie ludowych czytelni, uniwersytetów, organizował rekolekcje dla działaczy ludowych dopiero przyłączenie się do protestów przeciw pruskiej dominacji uczyniły z niego prawdziwego polityka. Był przedstawicielem centrum ruchu ludowego. Początkowo skłoniło go to do przyłączenia się do ZOL. Jednak coraz większa akceptacja dla liberalizmu skłoniła go do przejścia do PDP RoboChłop w 1938 roku. Od 1940 roku jest wiceprzewodniczącym PDP RoboChłop i Marszałkiem Izby poselskiej.

Wersja pierwotna:

Cytat:o. Ewaryst Poniński OP urodził się 15 lub 20 maja 1868 roku. Generał Zakonu Kaznodziejskiego, prof. prawa kanonicznego, liturgista, wiceprzewodniczący PDP RoboChłop, były wiceprzewodniczący ZOL, były lider bezkompromisowców i współzałożyciel Bezkompromisowego Stronnictwa Ludowego, Marszałek Izby poselskiej.

Życie duchowe:
Od 9 roku życia wszystkim mówił, że będzie zakonnikiem. Nawet starał upodobnić swój strój do habitu, za co był poważnie skarcony przez proboszcza. Był ministrantem, następnie został kantorem. Rozpoczęło to jego sławę. Ze względu na przepiękny głos mógł opuścić wieś i śpiewać w innych kościołach. Trafiając ostatecznie do Rzymu. Tam też podoił decyzję o zostaniu dominikaninem. Gdy wrócił do Polski już jako prezbiter zajmował się pomocą prawną w sporach ludu z Kościołem i dominikańskich akcji charytatywnych z biskupami, proboszczami, oraz państwem. Szybko udało mu się zostać prowincjonałem dominikańskim (1905) na obszar Królestwa Polskiego. Po męczeńskiej śmierci poprzedniego generała Zakonu Kaznodziejskiego we Francji papież powierzył mu kontynuację jego misji.

Życie rodzinne:
W prostej linii potomek Adamów Ponińskich. Głowa rodziny Ponińskich. Jego rodzice byli szlachtą całkiem schłopiałą. Posiadającą wyłącznie trochę pamiątek, oraz lepsze wykształcenie od sąsiadów. Ojciec był sołtysem, oraz właścicielem bardzo niewielkiego gospodarstwa w którym hodował bydło. Umiał czytać i pisać, oraz trochę znał łacinę.

Działalność naukowa:
Początkowo uczył się od ojca, proboszcza, oraz wikarego (płacił za to mlekiem, śmietaną i masłem jego ojciec). Kariera kantora pozwoliła mu uczyć się w szkole prowadzonej przez augustianów, kontynuował naukę w Rzymie, a następnie w Warszawie. Zajmuje się historią liturgii, oraz prawem kanonicznym w tym szczególnie zagadnieniami związanymi z sakrą i posługą biskupią. W późniejszych latach zajmował się jezuickimi redukcjami wykorzystując wszystkie posiadane kontakty do zbierania materiałów. Jego praca "Republika Jezuicka" przyniosła mu dość sporą sławę.

Działalność polityczna:
Swoją działalność polityczną rozpoczął w 1902 roku. Uznał, że dla pomocy chłopstwu nie wystarczy działalność charytatywna, ale zmiana prawa i sposobu zarządzania własnością. Początkowo jego działalność nie była zorganizowana, ale w 1906 roku udało mu się założyć BSL. Partia postulowała wspólne demokratyczne zarządzanie majątkami ziemskimi. Każdy majątek ziemski miał się stać niewielką jednostką samorządu terytorialnego przypominający ustrojem wewnętrznym bardzo demokratyczną monarchię konstytucyjną. Przekształcenie to miało odbywać się bez jakichkolwiek odszkodowań. Z czasem projekt się radykalizował poprzez ograniczania uprawnień właściciela-monarchy, oraz podważaniu jego prawa do ustalania testamentu bez zgody chłopstwa. Wywołane przez BSL protesty zakończyły się aresztowaniem przywódców partii. W 1908 roku został aresztowany i umieszczony w warszawskiej Cytadeli, gdzie przebywał do 1916 roku. Po wyjściu dołączył do założonej wcześniej partii ignorując znaczne zmiany programu. Działał na rzecz zjednoczenia ruchu ludowego. Ostatecznie jego partia trawiła do ZOL. Po zostaniu posłem stwierdził, że ZOL zdradza ruch ludowy i przeszedł do PDP RoboChłop. Szybko stał się przywódcą lewicy ludowej.

Jakub Michał Krzysztof Kwiatkowski - wojskowy (ZOL)

Wed, 16 Jul 2014 20:44:32 +0200

Cytat:
Jakub Michał Krzysztof Kwiatkowski-pułkownik piechoty. Urodzony w 1887 roku we wsi Tarchomin(pod Warszawa) w chłopskiej rodzinie. Urodził się jako czwarte dziecko, ma dwóch starszych braci oraz dwie młodsze siostry. Ojciec Jakuba był zamożnym młynarzem i posiadał spore gospodarstwo rolne, matka pomagała ojcu na gospodarce.

Udaje mu się ukończyć szkołę podstawową oraz liceum i zdać maturę, jednak ze słabym wynikiem. Po szkole ku utrapieniu rodziny odbywa zasadniczą służbę wojskową, podczas której bierze udział w pierwszej wojnie 1905 z Sowietami, w trakcie której zostaje niegroźnie ranny. Zasadniczą służbę wojskową kończy ze stopniem kaprala i decyduje się na pozostanie w wojsku, gdzie zostaje skierowany na kurs oficerski do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu szkoły awansuje na stopień podporucznika obejmuje dowodzenie Pułku Strzelców i bierze udział w wojnie 1914-1918. W okolicach Warszawy na krótko dostaje się do niewoli, jednak zostaje uwolniony i bierze udział w dalszej części kampanii dochodząc daleko na wschód. Po wojnie awansowany na kapitana obejmuje dowodzenie jednego z garnizonów stabilizacyjnych niedaleko Smoleńska gdzie odnosi sukcesy w trzymaniu lokalnych mieszkańców w ryzach oraz w zapewnieniu stabilizacji regionu. Z racji sukcesów przeniesiony na trudniejszy odcinek w okolicach Tweru i awansowany na stopień pułkownika, obejmuje dowodzenie nad całym okręgiem gdzie dalej trudni się wprowadzaniem spokoju i powiększaniem dobrobytu ludności rosyjskojęzycznej. Ze względu na niechęć do LAP oraz na brak przyzwolenia na wykorzystywanie Rosjan do pracy niewolniczej zostaje mu zabrane dowództwo okręgu Twerskiego i staje się jednym z zastępców gen. Z. Mroczniaka dowódcy okręgu Jarosławskiego, co ma ograniczyć jego pozycję. Na szczęście dla Kwiatkowskiego przeniesienie następuje tuż przed wybuchem afery, dzięki czemu nie zostaje powiązany z niewolniczym wykorzystaniem ludności i jako jedyny nieumoczony zostaje nowym dowódcą okregu Jarosławskiego.

Prywatnie jest żonaty od 1912, posiada czwórkę dorosłych dzieci. Przez długi czas nie posiadał dłuższych przemyśleń politycznych poza popieraniem starań na rzecz Wielkiej Polski, antykomunizmu i niezależności od Prus, jednak każdy rok służby wojskowej utwierdzał go w niechęci do LAP, który traktuje generalnie jako skorumpowana banda popierania swoich, która z wojska robi burdel, pierdel i serdel poprzez opieranie wszystkiego na stosunkach i koneksjach. Oficjalnie pozostaje bezpartyjny, jednak znany jest ze swych coraz głośniej wyrażanych sympatii do ZOL.

Zasady składania wniosków

Wed, 16 Jul 2014 20:36:35 +0200

Wniosek o postać składamy przez założenie nowego tematu wg wzoru: [Wn] *imię postaci* *nazwisko postaci* - *typ postaci* (*partia*). Partię oczywiście podajemy jedynie jeśli postać do jakiejś należy. Znak [Wn] oznacza, że póki co karta jest wnioskiem i zostanie usunięty przez prowadzącego po jej przyjęciu.

Jak wygląda biografia, można zobaczyć na przykładzie poprzedników. Rozsądne minimum to wiek, pochodzenie społeczne, edukacja, praca, stan cywilny. Mile widziane zdjęcie.

Typy podstawowe podane są poniżej. W ramach typu można popuszczać wodze fantazji, byle zmieścić się w podanych warunkach. MG oceniający biografię tak czy siak pomaga odchwaścić ją z przegięć/nieścisłości itd., co nie jest objawem złośliwości czy niechęci. Taka jest normalna procedura.

polityk - musi być posłem lub senatorem i należeć do partii.
oligarcha - tak jak polityk, tylko posiada wielki osobisty majątek (fabryki, latyfundia). Jeśli będzie zainteresowanie, powstanie prosta mechanika do tego celu. Haczyk? Tylko polityk (lub w ostateczności randomowa biomasa kontrolowana przez MG) może samodzielnie rządzić partią. Postacie innych typów są tylko członkami.
wojskowy - oficjalnie bezpartyjny, ale związany z jakąś partią, do której tajnego ma dostęp.
fachowiec - człowiek siedzący na stałe, niezależnie od politycznych wiatrów w MSZ, Urzędzie Planowania Gospodarczego albo w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa (wywiad i kontrwywiad podległe ministerstwu policji) (ta lista może być poszerzona). Nie może należeć do partii ani oficjalnie, ani po cichu.

Jeśli ktoś ma pomysł i ochotę, może wymyślić postaci "typ specjalny", czyli po prostu ciekawe określenie w duchu krzeseł z Antemurale 7. Wówczas po typie specjalnym w nawiasie kwadratowym podajemy typ podstawowy, na przykład: Albin Siwak - komunistyczny beton [polityk] (PZPR). Dzięki temu można przekazać w dwóch-trzech słowach koncepcję swojej postaci.