<![CDATA[Kanciapa: historie nieprawdziwe - Informacje o scenariuszu]]> //kanciapa.pbf.net.pl/ Tue, 28 Apr 2026 21:39:11 +0000 MyBB <![CDATA[Dyskusje o prawie]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-328.html Sun, 20 Jul 2014 19:42:24 +0200 Czerwony]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-328.html Regulamin Izby poselskiej Wisznu mógłby pewnie służyć kilku prawdziwym parlamentom, ale w grze pewne jego zapisy są niegrywalne:

Cytat:Art. 13.
1. Debata nad sprawami składa się z:
a) pytań poselskich trwających nie dłużej niż 3 minuty,
b) odpowiedzi na pytania nie trwająca dłużej niż 30 minut,
c) wolnej dyskusji pomiędzy posłami składającej się z oświadczeń posłów trwających nie dłużej niż 5 minut.
d) Marszałek Izby poselskiej może zastąpić wolną dyskusję poselską oświadczeniami klubów. W takim wypadku, każdy przedstawiciel klubu wygłasza oświadczenie nie dłuższe niż 15 minut, a każdy przedstawiciel koła nie dłuższej niż 3 minuty.
3. Na pytania poselskie odpowiadają Przewodniczący Komisji Sejmowej rozpatrującej sprawę i przedstawiciel jej wnioskodawców, jeśli Marszałek Izby poselskiej rozszerzy listę odpowiadających na osoby bezpośrednio związane z daną sprawą np. rozpatrywanych przez Izbę poselską kandydatów na urząd, czas odpowiedzi nie może przekraczać 15 minut.

Inne z kolei rodzą wątpliwości na gruncie prawa:
- prowadzenie pierwszego posiedzenia nowej kadencji przez Marszałka Senatu a nie marszałka-seniora,
- określenie inicjatywy ustawodawczej, której miejsce jest chyba w ustawie zasadniczej,
- wnoszenie kandydatur na urzędy przez króla i Senat.

Nie piszę tu o innych kwestiach, które wg. mnie mogą być zbyt rozwlekłe gdy ktoś uprze się je odgrywać i stwarzają pole do prawniczego czepialstwa. Kwestie te będę starał się usuwać już w grze. Natomiast brakuje w tym regulaminie tego, co moim zdaniem powinno się znaleźć przede wszystkim, czyli określenia w rzeczywistych jednostkach czasu, ile trwać powinny debaty i głosowania.]]> Regulamin Izby poselskiej Wisznu mógłby pewnie służyć kilku prawdziwym parlamentom, ale w grze pewne jego zapisy są niegrywalne:

Cytat:Art. 13.
1. Debata nad sprawami składa się z:
a) pytań poselskich trwających nie dłużej niż 3 minuty,
b) odpowiedzi na pytania nie trwająca dłużej niż 30 minut,
c) wolnej dyskusji pomiędzy posłami składającej się z oświadczeń posłów trwających nie dłużej niż 5 minut.
d) Marszałek Izby poselskiej może zastąpić wolną dyskusję poselską oświadczeniami klubów. W takim wypadku, każdy przedstawiciel klubu wygłasza oświadczenie nie dłuższe niż 15 minut, a każdy przedstawiciel koła nie dłuższej niż 3 minuty.
3. Na pytania poselskie odpowiadają Przewodniczący Komisji Sejmowej rozpatrującej sprawę i przedstawiciel jej wnioskodawców, jeśli Marszałek Izby poselskiej rozszerzy listę odpowiadających na osoby bezpośrednio związane z daną sprawą np. rozpatrywanych przez Izbę poselską kandydatów na urząd, czas odpowiedzi nie może przekraczać 15 minut.

Inne z kolei rodzą wątpliwości na gruncie prawa:
- prowadzenie pierwszego posiedzenia nowej kadencji przez Marszałka Senatu a nie marszałka-seniora,
- określenie inicjatywy ustawodawczej, której miejsce jest chyba w ustawie zasadniczej,
- wnoszenie kandydatur na urzędy przez króla i Senat.

Nie piszę tu o innych kwestiach, które wg. mnie mogą być zbyt rozwlekłe gdy ktoś uprze się je odgrywać i stwarzają pole do prawniczego czepialstwa. Kwestie te będę starał się usuwać już w grze. Natomiast brakuje w tym regulaminie tego, co moim zdaniem powinno się znaleźć przede wszystkim, czyli określenia w rzeczywistych jednostkach czasu, ile trwać powinny debaty i głosowania.]]> <![CDATA[Mapy]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-327.html Sun, 20 Jul 2014 19:23:16 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-327.html Europa, kwiecień 1942
Mapa #1 (ma pierwszeństwo)
Mapa #2
Później zostaną wprowadzone lekkie zmiany w granicach Prus, istnieje także Wolne Miasto Petersburg. Poinformuję, kiedy to załatwię i podmienię linki.
[mapy Polski i świata w drodze, podobno]]]> Europa, kwiecień 1942
Mapa #1 (ma pierwszeństwo)
Mapa #2
Później zostaną wprowadzone lekkie zmiany w granicach Prus, istnieje także Wolne Miasto Petersburg. Poinformuję, kiedy to załatwię i podmienię linki.
[mapy Polski i świata w drodze, podobno]]]> <![CDATA[Dyskusje o wojsku]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-305.html Fri, 18 Jul 2014 22:30:13 +0200 Ogar]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-305.html Wbrew pozorom uważam, że powinniśmy mieć jednak więcej jednostek kawaleryjskich i innych lekkich formacji, niż znacząco więcej formacji pancernych czy zmotoryzowanych(choć rzecz jasna powinno być ich więcej i powinny być nowocześniejsze) z racji potrzeby okupacji kawałka Rosji, gdzie nie ma zbytnio potrzeby używania czołgów i innego ciężkiego sprzętu. No i jedną z dyskusji ideowych jest pytanie, jak się trzyma polska zbrojeniówka i ile z naszy prototypów z 39' u nas ma szanse być produkowane masowo.]]> Wbrew pozorom uważam, że powinniśmy mieć jednak więcej jednostek kawaleryjskich i innych lekkich formacji, niż znacząco więcej formacji pancernych czy zmotoryzowanych(choć rzecz jasna powinno być ich więcej i powinny być nowocześniejsze) z racji potrzeby okupacji kawałka Rosji, gdzie nie ma zbytnio potrzeby używania czołgów i innego ciężkiego sprzętu. No i jedną z dyskusji ideowych jest pytanie, jak się trzyma polska zbrojeniówka i ile z naszy prototypów z 39' u nas ma szanse być produkowane masowo.]]> <![CDATA[Symbole (propozycje i ustalenia)]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-288.html Thu, 17 Jul 2014 19:49:46 +0200 Czerwony]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-288.html powstańczym, ewentualnie z wpływami herbu RON. Jakby co, mogę zmodyfikować wg wskazówek.

Na hymn proponowałbym "Boże, coś Polskę", którą zwolennicy monarchii mogą śpiewać w wersji z królem a ci o bardziej sceptycznym stosunku zamieniać (kanonicznie bądź nie) na "ojczyznę wolną pobłogosław".

EDIT: precyzując, to oficjalny hymn państwowy mogłyby stanowić dwie pierwsze zwrotki. Dodanie tego "braterstwa dwóch narodów" byłoby już mocno kontrowersyjne Big Grin]]> powstańczym, ewentualnie z wpływami herbu RON. Jakby co, mogę zmodyfikować wg wskazówek.

Na hymn proponowałbym "Boże, coś Polskę", którą zwolennicy monarchii mogą śpiewać w wersji z królem a ci o bardziej sceptycznym stosunku zamieniać (kanonicznie bądź nie) na "ojczyznę wolną pobłogosław".

EDIT: precyzując, to oficjalny hymn państwowy mogłyby stanowić dwie pierwsze zwrotki. Dodanie tego "braterstwa dwóch narodów" byłoby już mocno kontrowersyjne Big Grin]]> <![CDATA[Zarys ustroju Królestwa Polskiego]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-286.html Thu, 17 Jul 2014 15:08:45 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-286.html Cytat:
ZARYS USTROJU (1942, na podstawie nowej konstytucji z 1924 r.)
Królestwo Polskie jest monarchią dziedziczną. Obecny król to Wilhelm III Hohenzollern. Monarcha mianuje 150 dożywotnich członków Senatu. W Senacie zasiadają tradycyjnie arystokraci, wyższe duchowieństwo wszystkich wyznań oraz osoby w różny sposób zasłużone. Senat ma prawo jednokrotnego weta wstrzymującego do ustaw (mają być ponownie rozpatrzone przy najbliższej zmianie składu Izby Poselskiej).

W Izbie Poselskiej zasiada 540 posłów z wyborów pięcioprzymiotnikowych. Okręgami wyborczymi są województwa. Co roku w maju do urn idzie 1/3 województw i zarazem wymianie ulega 1/3 składu Izby -- ma to w zamyśle utrudniać rządowe manipulacje przy wyborach. W każdym województwie głosuje się na niezależne listy, dla których obowiązuje próg wyborczy 8%.

Rząd wybierany jest przez Sejm w specjalnej procedurze. Prerogatywą króla jest mianowanie ministra wojny, zaś Senatu ministra spraw zagranicznych i ministra rolnictwa. Dla Izby Poselskiej zastrzeżono wybór (w oddzielnych głosowaniach) premiera, ministra policji, ministra skarbu i ministra przemysłu. Pozostałych członków rządu mianuje premier wedle potrzeb. Wyłącznie Izba Poselska ma prawo obalenia całego rządu przez wotum nieufności. Procedura jest także wznawiana po każdych wyborach do Izby.

Chociaż Polska jest w zasadzie państwem scentralizowanym, we wschodnich województwach mieszkańcy wybierają sejmiki mające prawo opiniowania kandydatur na urzędy w miejscowej administracji. Przynajmniej w teorii każda narodowość mająca udział w ludności województwa większy niż 10% ma prawo do rozmawiania z urzędnikiem we własnym języku i lekcji języka narodowego w szkole (chociaż nauka pozostałych przedmiotów odbywa się po polsku). W praktyce sprawy kształtują się różnie w różnych regionach: gdzieniegdzie liberalizacja idzie bardzo daleko, gdzie indziej wręcz przeciwnie. Za spokojne uchodzą Białoruś i Ukraina Środkowa, za "gorące" -- Litwa i Galicja Wschodnia.

Szeroką autonomią cieszy się tradycyjnie Gdańsk, który właściwie musi tylko płacić skarbowi zryczałtowany podatek. W czasie pokoju wojsko nie może stacjonować w mieście bez zgody jego władz. Gdańsk uchodzi za raj podatkowy i szulernię Europy.

Konstytucja może być zmieniona zgodną decyzją wszystkich stanów sejmujących (tzn. oddzielnie Izby Poselskiej, Senatu i króla). Ustawa zasadnicza zawiera gwarancje podstawowych wolności obywatelskich. Nie istnieją przywileje narodowe ani stanowe, chociaż państwo uznaje szlachectwo. ]]> Cytat:
ZARYS USTROJU (1942, na podstawie nowej konstytucji z 1924 r.)
Królestwo Polskie jest monarchią dziedziczną. Obecny król to Wilhelm III Hohenzollern. Monarcha mianuje 150 dożywotnich członków Senatu. W Senacie zasiadają tradycyjnie arystokraci, wyższe duchowieństwo wszystkich wyznań oraz osoby w różny sposób zasłużone. Senat ma prawo jednokrotnego weta wstrzymującego do ustaw (mają być ponownie rozpatrzone przy najbliższej zmianie składu Izby Poselskiej).

W Izbie Poselskiej zasiada 540 posłów z wyborów pięcioprzymiotnikowych. Okręgami wyborczymi są województwa. Co roku w maju do urn idzie 1/3 województw i zarazem wymianie ulega 1/3 składu Izby -- ma to w zamyśle utrudniać rządowe manipulacje przy wyborach. W każdym województwie głosuje się na niezależne listy, dla których obowiązuje próg wyborczy 8%.

Rząd wybierany jest przez Sejm w specjalnej procedurze. Prerogatywą króla jest mianowanie ministra wojny, zaś Senatu ministra spraw zagranicznych i ministra rolnictwa. Dla Izby Poselskiej zastrzeżono wybór (w oddzielnych głosowaniach) premiera, ministra policji, ministra skarbu i ministra przemysłu. Pozostałych członków rządu mianuje premier wedle potrzeb. Wyłącznie Izba Poselska ma prawo obalenia całego rządu przez wotum nieufności. Procedura jest także wznawiana po każdych wyborach do Izby.

Chociaż Polska jest w zasadzie państwem scentralizowanym, we wschodnich województwach mieszkańcy wybierają sejmiki mające prawo opiniowania kandydatur na urzędy w miejscowej administracji. Przynajmniej w teorii każda narodowość mająca udział w ludności województwa większy niż 10% ma prawo do rozmawiania z urzędnikiem we własnym języku i lekcji języka narodowego w szkole (chociaż nauka pozostałych przedmiotów odbywa się po polsku). W praktyce sprawy kształtują się różnie w różnych regionach: gdzieniegdzie liberalizacja idzie bardzo daleko, gdzie indziej wręcz przeciwnie. Za spokojne uchodzą Białoruś i Ukraina Środkowa, za "gorące" -- Litwa i Galicja Wschodnia.

Szeroką autonomią cieszy się tradycyjnie Gdańsk, który właściwie musi tylko płacić skarbowi zryczałtowany podatek. W czasie pokoju wojsko nie może stacjonować w mieście bez zgody jego władz. Gdańsk uchodzi za raj podatkowy i szulernię Europy.

Konstytucja może być zmieniona zgodną decyzją wszystkich stanów sejmujących (tzn. oddzielnie Izby Poselskiej, Senatu i króla). Ustawa zasadnicza zawiera gwarancje podstawowych wolności obywatelskich. Nie istnieją przywileje narodowe ani stanowe, chociaż państwo uznaje szlachectwo. ]]> <![CDATA[Gry w cyferki]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-285.html Wed, 16 Jul 2014 23:50:10 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-285.html Może coś nam z tego wyjdzie.
Cytat:Ordynacja wyborcza z 1924 r. wydziela w Polsce 36 województw. Co roku 12 województw wybiera swoich przedstawicieli do Izby Poselskiej. Wszystkie województwa wybierają po 15 posłów do Izby Poselskiej. Podano stolice województw i nazwę w nawiasie, jeśli nie pochodzi od nazwy stolicy.

Oto podział na trzy obszary wyborcze, z których każdy wybiera po 180 posłów. Łącznie posłów jest 540.
I obszar wyborczy:
Kraków, Kijów, Halicz, Częstochowa, Białystok, Łódź, Radom, Konin, Bobrujsk, Mohylew, Mozyrz, Kowno.
II obszar wyborczy:
Kamieniec Podolski (Podole), Przemyśl, Łuck, Lwów, Miasto Stołeczne Warszawa, Kalisz, Bydgoszcz, Płock (Mazowsze), Pińsk, Brześć Litewski, Baranowicze, Grodno.
III obszar wyborczy:
Tarnopol, Równe, Żytomierz, Winnica, Lublin, Kielce, Ostrołęka, Poznań, Wilno, Szawle, Poniewież, Połąga (Żmudź).

I OW wybiera co trzy lata od 1924 r.: 1924, 1927, 1930, 1933, 1936, 1939, 1942, 1945, 1948, 1951 itd.
II OW wybiera co trzy lata od 1925 r.: 1925, 1928, 1931, 1934, 1937, 1940, 1943, 1946, 1949, 1952 itd.
III OW wybiera co trzy lata od 1926 r.: 1926, 1929, 1932, 1935, 1938, 1941, 1944, 1947, 1950, 1953 itd.
(Przepisy tymczasowe zakładały różne kombinacje z zachowaniem dotychczasowych mandatów i nie będziemy w to wchodzić, bo problem i tak przestał istnieć w 1926 roku).

Wybory są powszechne, bezpośrednie, równe, tajne i proporcjonalne. Listy wyborcze zgłasza się w każdym województwie niezależnie, do czego potrzeba podpisów co najmniej 20 tysięcy mieszkańców (mogą to robić partie i stowarzyszenia). W każdym województwie obowiązuje próg wyborczy 8%. Mandaty dzieli się metodą d'Hondta.
]]> Może coś nam z tego wyjdzie.
Cytat:Ordynacja wyborcza z 1924 r. wydziela w Polsce 36 województw. Co roku 12 województw wybiera swoich przedstawicieli do Izby Poselskiej. Wszystkie województwa wybierają po 15 posłów do Izby Poselskiej. Podano stolice województw i nazwę w nawiasie, jeśli nie pochodzi od nazwy stolicy.

Oto podział na trzy obszary wyborcze, z których każdy wybiera po 180 posłów. Łącznie posłów jest 540.
I obszar wyborczy:
Kraków, Kijów, Halicz, Częstochowa, Białystok, Łódź, Radom, Konin, Bobrujsk, Mohylew, Mozyrz, Kowno.
II obszar wyborczy:
Kamieniec Podolski (Podole), Przemyśl, Łuck, Lwów, Miasto Stołeczne Warszawa, Kalisz, Bydgoszcz, Płock (Mazowsze), Pińsk, Brześć Litewski, Baranowicze, Grodno.
III obszar wyborczy:
Tarnopol, Równe, Żytomierz, Winnica, Lublin, Kielce, Ostrołęka, Poznań, Wilno, Szawle, Poniewież, Połąga (Żmudź).

I OW wybiera co trzy lata od 1924 r.: 1924, 1927, 1930, 1933, 1936, 1939, 1942, 1945, 1948, 1951 itd.
II OW wybiera co trzy lata od 1925 r.: 1925, 1928, 1931, 1934, 1937, 1940, 1943, 1946, 1949, 1952 itd.
III OW wybiera co trzy lata od 1926 r.: 1926, 1929, 1932, 1935, 1938, 1941, 1944, 1947, 1950, 1953 itd.
(Przepisy tymczasowe zakładały różne kombinacje z zachowaniem dotychczasowych mandatów i nie będziemy w to wchodzić, bo problem i tak przestał istnieć w 1926 roku).

Wybory są powszechne, bezpośrednie, równe, tajne i proporcjonalne. Listy wyborcze zgłasza się w każdym województwie niezależnie, do czego potrzeba podpisów co najmniej 20 tysięcy mieszkańców (mogą to robić partie i stowarzyszenia). W każdym województwie obowiązuje próg wyborczy 8%. Mandaty dzieli się metodą d'Hondta.
]]> <![CDATA[Pytania co do świata]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-280.html Wed, 16 Jul 2014 21:01:01 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-280.html <![CDATA[Polska: stan na kwiecień 1942]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-279.html Wed, 16 Jul 2014 20:58:05 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-279.html Polska napisał(a):
SYTUACJA POCZĄTKOWA
Rok 1942. Polska w granicach niemal przedrozbiorowych jest monarchią w unii personalnej z Prusami i Ukrainą. Kraj cieszy się rozwiniętą gospodarką przemysłową i stabilnymi rządami parlamentarnymi.

W połowie kwietnia Kurier Warszawski publikuje serię sensacyjnych artykułów, które kompromitują środowiska etatystyczno-piłsudczykowskie odgrywające przez ostatnie 25 lat dominującą (lub prawie dominującą) rolę w rządzie. Szef Urzędu Planowania Gospodarczego (mamy bowiem coś w rodzaju kapitalizmu państwowego), prof. Adam Lufa, okazuje się winny malwersacji i łapownictwa na miliardową skalę. Zostaje ujawniona skala kolonialnych nadużyć na Wschodzie. Gen. Zbigniew Mroczniak zmuszał ludność jarosławskiego okręgu rozwoju do niewolniczej pracy w zakładach chemicznych, a pułkownik Bogdan Psuj z Głównego Urzędu Bezpieczeństwa torturował młodych Rosjan podejrzanych o działalność w zbrojnym podziemiu.

Pod wrażeniem tych i innych informacji Izba Poselska odwołuje rząd i tworzy tymczasowy gabinet złożony z centrolewicy i zawsze dotąd marginalizowanych narodowców. Co prawda wpływy u króla i w Senacie pozwoliły piłsudczykom zachować dwie teki, ale wydaje się, że ich czas się skończył. Czy jednak partia ludowo-narodowa będzie się dogadywać z Niemcami, których tradycyjnie nie znosi? Czy koalicja demokratycznej lewicy i prawicy może przetrwać? Czy kraje monarchii Hohenzollernów potrafią utrzymać pod całą Rosję, gdzie działają partyzantki wszelkich barw politycznych? Czy narody Europy zjednoczą się przeciwko komunizmowi i hitleryzmowi?

Dwa tygodnie dzielą Królestwo Polskie od wyborów, które wymienią 1/3 posłów...

SCENA POLITYCZNA
W Królestwie Polskim liczą się następujące ugrupowania:
  • Komitet Niezależnych Socjalistów (KNS). Oficjalnie luźne zgrupowanie radykalnej lewicy, nieoficjalnie jawna odnoga komunistycznego podziemia. Istnieje od 1915 r. i wywodzi się od socjalistów, którzy walczyli przeciwko udziałowi Polski w wojnie światowej.
  • Polska Demokratyczna Partia Robotników i Chłopów (PDP Robo-Chłop). Antykomunistyczna partia, skupiająca socjaldemokratów, lewicowych ludowców i demokratyczne odłamy narodowości niepolskich (zdobywa wśród nich znaczną większość głosów). Głosi program tolerancyjnego, demokratycznego państwa dobrobytu. Za pośrednictwem prężnych związków zawodowych uwikłana w etatystyczno-kartelowy system gospodarczy. Bliźniaczka pruskiej SPD, z którą ściśle współpracuje. Istnieje od 1919 r., kiedy zjednoczyły się PPS, PSL-Wyzwolenie i mniejsze partie.
  • Liga Akcji Patriotycznej (LAP). Centrowa partia prorządowa, prowojskowa i proprzemysłowa, popierająca etatyzm i ekspansjonizm. Silnie związana ze związkami kombatantów wojny światowej i pruskiej wojny domowej, wyznająca tradycyjnie kult feldmarszałka Piłsudskiego. W stosunku do nie-Polaków promuje koncepcję pragmatycznego państwa ponadnarodowego. Powiązana z podobnymi środowiskami, także konserwatywnymi, w Berlinie. Założona w 1917 roku.
  • Zjednoczony Obóz Ludowy (ZOL). Partia prawicowo-ludowa, odwołująca się do koncepcji niechętnego Prusakom myśliciela narodowego, Romana Dmowskiego. W praktyce stawia się na antykomunizm, odwołania do katolickiej tradycji i kapitalizm drobnych posiadaczy. Jest za likwidacją Urzędu Planowania i podziałem wielkich firm, zwłaszcza tych posiadanych przez Niemców. ZOL generalnie opowiada się za asymilacją narodowości niepolskich i wydzieleniem satelickich państewek na wschodzie tej części ich populacji, której nie da się zasymilować (dotyczyć ma to też Żydów). Bardzo popularna na zachodzie kraju. Istnieje od 1908 roku.
  • Stronnictwo Wolnościowe (SW). Partia konserwatywnych oficerów i wielkich posiadaczy ziemskich. Złośliwi twierdzą nie bez racji, że program SW to ochrona monarchii i interesów swoich sympatyków, krewnych i znajomych z socjety. Stronnictwo przeszło historycznie długą drogę od parti liberalnej założonej w 1865 r. przez grupę szlachciców związanych z Hotelem Lambert. Mocne głównie w Senacie.
Jeśli chodzi o relatywne znaczenie, wielkie partie masowe to ZOL i Robochłop, LAP jest wyraźnie mniejsze, zaś SW i KNS to małe partyjki.]]> Polska napisał(a):
SYTUACJA POCZĄTKOWA
Rok 1942. Polska w granicach niemal przedrozbiorowych jest monarchią w unii personalnej z Prusami i Ukrainą. Kraj cieszy się rozwiniętą gospodarką przemysłową i stabilnymi rządami parlamentarnymi.

W połowie kwietnia Kurier Warszawski publikuje serię sensacyjnych artykułów, które kompromitują środowiska etatystyczno-piłsudczykowskie odgrywające przez ostatnie 25 lat dominującą (lub prawie dominującą) rolę w rządzie. Szef Urzędu Planowania Gospodarczego (mamy bowiem coś w rodzaju kapitalizmu państwowego), prof. Adam Lufa, okazuje się winny malwersacji i łapownictwa na miliardową skalę. Zostaje ujawniona skala kolonialnych nadużyć na Wschodzie. Gen. Zbigniew Mroczniak zmuszał ludność jarosławskiego okręgu rozwoju do niewolniczej pracy w zakładach chemicznych, a pułkownik Bogdan Psuj z Głównego Urzędu Bezpieczeństwa torturował młodych Rosjan podejrzanych o działalność w zbrojnym podziemiu.

Pod wrażeniem tych i innych informacji Izba Poselska odwołuje rząd i tworzy tymczasowy gabinet złożony z centrolewicy i zawsze dotąd marginalizowanych narodowców. Co prawda wpływy u króla i w Senacie pozwoliły piłsudczykom zachować dwie teki, ale wydaje się, że ich czas się skończył. Czy jednak partia ludowo-narodowa będzie się dogadywać z Niemcami, których tradycyjnie nie znosi? Czy koalicja demokratycznej lewicy i prawicy może przetrwać? Czy kraje monarchii Hohenzollernów potrafią utrzymać pod całą Rosję, gdzie działają partyzantki wszelkich barw politycznych? Czy narody Europy zjednoczą się przeciwko komunizmowi i hitleryzmowi?

Dwa tygodnie dzielą Królestwo Polskie od wyborów, które wymienią 1/3 posłów...

SCENA POLITYCZNA
W Królestwie Polskim liczą się następujące ugrupowania:
  • Komitet Niezależnych Socjalistów (KNS). Oficjalnie luźne zgrupowanie radykalnej lewicy, nieoficjalnie jawna odnoga komunistycznego podziemia. Istnieje od 1915 r. i wywodzi się od socjalistów, którzy walczyli przeciwko udziałowi Polski w wojnie światowej.
  • Polska Demokratyczna Partia Robotników i Chłopów (PDP Robo-Chłop). Antykomunistyczna partia, skupiająca socjaldemokratów, lewicowych ludowców i demokratyczne odłamy narodowości niepolskich (zdobywa wśród nich znaczną większość głosów). Głosi program tolerancyjnego, demokratycznego państwa dobrobytu. Za pośrednictwem prężnych związków zawodowych uwikłana w etatystyczno-kartelowy system gospodarczy. Bliźniaczka pruskiej SPD, z którą ściśle współpracuje. Istnieje od 1919 r., kiedy zjednoczyły się PPS, PSL-Wyzwolenie i mniejsze partie.
  • Liga Akcji Patriotycznej (LAP). Centrowa partia prorządowa, prowojskowa i proprzemysłowa, popierająca etatyzm i ekspansjonizm. Silnie związana ze związkami kombatantów wojny światowej i pruskiej wojny domowej, wyznająca tradycyjnie kult feldmarszałka Piłsudskiego. W stosunku do nie-Polaków promuje koncepcję pragmatycznego państwa ponadnarodowego. Powiązana z podobnymi środowiskami, także konserwatywnymi, w Berlinie. Założona w 1917 roku.
  • Zjednoczony Obóz Ludowy (ZOL). Partia prawicowo-ludowa, odwołująca się do koncepcji niechętnego Prusakom myśliciela narodowego, Romana Dmowskiego. W praktyce stawia się na antykomunizm, odwołania do katolickiej tradycji i kapitalizm drobnych posiadaczy. Jest za likwidacją Urzędu Planowania i podziałem wielkich firm, zwłaszcza tych posiadanych przez Niemców. ZOL generalnie opowiada się za asymilacją narodowości niepolskich i wydzieleniem satelickich państewek na wschodzie tej części ich populacji, której nie da się zasymilować (dotyczyć ma to też Żydów). Bardzo popularna na zachodzie kraju. Istnieje od 1908 roku.
  • Stronnictwo Wolnościowe (SW). Partia konserwatywnych oficerów i wielkich posiadaczy ziemskich. Złośliwi twierdzą nie bez racji, że program SW to ochrona monarchii i interesów swoich sympatyków, krewnych i znajomych z socjety. Stronnictwo przeszło historycznie długą drogę od parti liberalnej założonej w 1865 r. przez grupę szlachciców związanych z Hotelem Lambert. Mocne głównie w Senacie.
Jeśli chodzi o relatywne znaczenie, wielkie partie masowe to ZOL i Robochłop, LAP jest wyraźnie mniejsze, zaś SW i KNS to małe partyjki.]]> <![CDATA[Historia Królestwa Polskiego 1864-1942]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-278.html Wed, 16 Jul 2014 20:57:07 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-278.html Cytat:
KRÓTKA HISTORIA KRÓLESTWA POLSKIEGO
Zjednoczenia zaborów i powiązania Polski z Prusami dokonał traktat londyński w 1864 roku, jednak aż do 1905 roku w kraju stacjonowały wojska francuskie. Główną rolę w wyzwalaniu Kongresówki odegrali powstańcy styczniowi. W XIX wieku Polska była typową strefą buforową między mocarstwami i miejscem ścierania się różnych wpływów. Długoletni premier Władysław Czartoryski w miarę skutecznie wyciszał radykalne zapały opozycji demokratycznej. Zresztą wkrótce po dokonaniu w całym kraju reformy rolnej w modelu pruskim rozpoczęła się na dobre industrializacja, a wraz z nią -- polaryzacja społeczeństwa na tle stosunku do kwestii socjalnych. Starając się utrzymywać dobre stosunki także z Rosją, Czartoryski uzyskał od niej obniżenie ceł na produkty przemysłowe, co umożliwiło masową produkcję na ten rynek. Wszystko to sprawiło, że rychło na scenie polityczniej zaczęły dominować spory o sprawy społeczno-gospodarcze, a nie patriotyczne.

Przełomem w historii Królestwa był rok 1905, kiedy niemal jednocześnie upadły cesarstwa w Rosji i we Francji. Prusy wykorzystują sytuację i wojska polskie do wielkiej interwencji na wschodzie, która wprawdzie komunizmu tam nie obaliła, ale pozwoliła zagarnąć olbrzymie tereny: Inflanty dla Prus, dla Polski mniej więcej granice przedrozbiorowe na wschodzie. Nie oznaczało to jednak poprawy sytuacji politycznej. W Królestwie Polskim Wilhelm II utrzymywał stan wojenny aż do 1918 roku, co wiązało się z zawieszeniem działania Sejmu oraz prześladowaniami opozycji. W tym czasie trwały faktyczne rządy pruskiego kompleksu urzędniczo-militarno-przemysłowego, któremu, trzeba przyznać, nie brakowało polskich współpracowników w wojsku i kołach gospodarczych. Przygotowywano państwo do roli rezerwuaru ludzi i zasobów potrzebnych w spodziewanej wojnie o dominację w Niemczech. Jednocześnie był to okres usprawniania rolnictwa (zachowano wielkie majątki na Kresach, ustanawiając sztywne siatki płac i zatrudnienia dla chłopów) i rozbudowy ciężkiego przemysłu w trójkącie Częstochowa-Białystok-Lwów, czyli w tak zwanej Strefie CBL. Uważano te tereny za najbezpieczniejsze w razie wojny z Rosją, Francją lub Wielką Brytanią.

Do wojny światowej Polska przystąpiła niejako automatycznie na mocy nieograniczonego sojuszu wojskowego z 1907 r. (który, swoją drogą, oficjalnie obowiązuje do 1957 roku; w razie konfliktu król wyznacza wspólnego wodza naczelnego). W czasie konfliktu szczególnie ucierpiały polskie Kresy, kilkakrotnie niszczone przez maszerujące armie, przez co w wielu miejscach po wojnie pozostały spalone pustkowia. Na zdobytych terenach Armia Czerwona wspierała chłopskie masakry i dewastacje dworów, sami zaś czerwonoarmiści wsławili się pogromami zamożnych mieszczan, inteligencji, kleru chrześcijańskiego, a także z klucza etnicznego Niemców, Polaków i Żydów, w czym podobno różny był udział nakazów z góry i spontanicznych odruchów żołnierzy. (Komuniści oskarżają tutaj państwa centralne o propagandowe fałszerstwa). Wieści o okrucieństwach komunistów sprawiły, że szybko wyparowała początkowa niechęć społeczeństwa polskiego do wojny. Zwrot na froncie wschodnim dokonany niespodziewanie dzięki Piłsudskiemu sprawił, że także w Berlinie zaczęto myśleć o Polakach poważniej.

Jakiś czas po wojnie trwało upojenie zwycięstwem państw centralnych. Fascynowano się perspektywami kolonizacji i eksploatacji utworzonych w Rosji "stref rozwoju", okupowanych wspólnie przez Prusy, Polskę i oddziały nowouworzonego Wielkiego Księstwa Ukrainy. Przy entuzjazmie wyborców i ostrożnym błogosławieństwie Wilhelma władzę objęli piłsudczycy z Ligi Akcji Patriotycznej, wspierani przez rozmaite mniejsze partyjki. Przeprowadzono wówczas w Polsce reformy ekonomiczne analogiczne do równoległych pruskich eksperymentów Walthera Rathenaua; u nas ich twarzą stał się minister przemysłu Ignacy Mościcki. Chodziło z grubsza o przeniesienie na grunt pokojowy doświadczeń gospodarki wojennej. Wspierano kartele, związki branżowe i porozumienia na wysokim szczeblu ze związkami zawodowymi; utworzono Urząd Planowania Gospodarczego (UPG), mający koordynować inwestycje w porozumieniu z magnatami rolnictwa i przemysłu. UPG koncentrował się z początku na odbudowie Kresów. Powstał też cały system kontraktów i monopoli nastawiony, z czym specjalnie się nie kryto, na wysysanie z podbitej Rosji pieniędzy.

Kryzys austro-węgierski (1923) wiązał się w Pruso-Polsce z protestami przeciwko autorytaryzmowi i imperializmowi. U nas w przeciwieństwie do Niemiec nawet nie próbowano zbrojnej pacyfikacji, bo niespodziewanie Piłsudski ustąpił, a jego wpływy w wojsku były wystarczające, by nikt nie chciał wydać odpowiednich rozkazów za niego. Doprowadziło to do uchwalenia w 1924 r. nowej, demokratycznej konstytucji, która przede wszystkim zlikwidowała stanowe i majątkowe przywileje wyborcze oraz oficjalnie uzależniła rząd od Sejmu (do czego w Prusach ostatecznie nie doszło). Odtąd zwykle rządziły gabinety lewicy i piłsudczyków, chociaż sam feldmarszałek (zm. 1935) ograniczał się do wpływów nieoficjalnych.

Jedną z jego najważniejszych i ostatnich decyzji było czynne wsparcie Królestwa Polskiego dla pruskich lojalistów w czasie wojny domowej (1933-1936), pomimo głosów narodowców i części piłsudczyków, by trzymać się od sprawy z daleka albo nawet rozebrać zachodniego sąsiada na spółkę z Hitlerem. Zwyciężyła opinia, że lepiej mieć pod bokiem liberałów i socjaldemokratów, niż zjednoczone nazistowskie Niemcy. Niemal stutysięczny korpus posiłkowy pod dowództwem gen. Sosnkowskiego odegrał dużą rolę w walkach o Turyngię i Saksonię. Ostatecznie podział Niemiec, liberalna postawa Wilhelma III oraz przejście nacjonalistycznych twardogłowych do hitlerowców doprowadziło do znacznego wzmocnienia pozycji Polski w jej stosunkach z Prusami. Po 70 latach po raz pierwszy zaczęły się one zbliżać do równości partnerów. Pomimo to nadal duża część polskiej gospodarki pozostaje w rękach Niemców, zaś Berlin jest wciąż traktowany na światowych salonach o wiele poważniej niż Warszawa. ]]> Cytat:
KRÓTKA HISTORIA KRÓLESTWA POLSKIEGO
Zjednoczenia zaborów i powiązania Polski z Prusami dokonał traktat londyński w 1864 roku, jednak aż do 1905 roku w kraju stacjonowały wojska francuskie. Główną rolę w wyzwalaniu Kongresówki odegrali powstańcy styczniowi. W XIX wieku Polska była typową strefą buforową między mocarstwami i miejscem ścierania się różnych wpływów. Długoletni premier Władysław Czartoryski w miarę skutecznie wyciszał radykalne zapały opozycji demokratycznej. Zresztą wkrótce po dokonaniu w całym kraju reformy rolnej w modelu pruskim rozpoczęła się na dobre industrializacja, a wraz z nią -- polaryzacja społeczeństwa na tle stosunku do kwestii socjalnych. Starając się utrzymywać dobre stosunki także z Rosją, Czartoryski uzyskał od niej obniżenie ceł na produkty przemysłowe, co umożliwiło masową produkcję na ten rynek. Wszystko to sprawiło, że rychło na scenie polityczniej zaczęły dominować spory o sprawy społeczno-gospodarcze, a nie patriotyczne.

Przełomem w historii Królestwa był rok 1905, kiedy niemal jednocześnie upadły cesarstwa w Rosji i we Francji. Prusy wykorzystują sytuację i wojska polskie do wielkiej interwencji na wschodzie, która wprawdzie komunizmu tam nie obaliła, ale pozwoliła zagarnąć olbrzymie tereny: Inflanty dla Prus, dla Polski mniej więcej granice przedrozbiorowe na wschodzie. Nie oznaczało to jednak poprawy sytuacji politycznej. W Królestwie Polskim Wilhelm II utrzymywał stan wojenny aż do 1918 roku, co wiązało się z zawieszeniem działania Sejmu oraz prześladowaniami opozycji. W tym czasie trwały faktyczne rządy pruskiego kompleksu urzędniczo-militarno-przemysłowego, któremu, trzeba przyznać, nie brakowało polskich współpracowników w wojsku i kołach gospodarczych. Przygotowywano państwo do roli rezerwuaru ludzi i zasobów potrzebnych w spodziewanej wojnie o dominację w Niemczech. Jednocześnie był to okres usprawniania rolnictwa (zachowano wielkie majątki na Kresach, ustanawiając sztywne siatki płac i zatrudnienia dla chłopów) i rozbudowy ciężkiego przemysłu w trójkącie Częstochowa-Białystok-Lwów, czyli w tak zwanej Strefie CBL. Uważano te tereny za najbezpieczniejsze w razie wojny z Rosją, Francją lub Wielką Brytanią.

Do wojny światowej Polska przystąpiła niejako automatycznie na mocy nieograniczonego sojuszu wojskowego z 1907 r. (który, swoją drogą, oficjalnie obowiązuje do 1957 roku; w razie konfliktu król wyznacza wspólnego wodza naczelnego). W czasie konfliktu szczególnie ucierpiały polskie Kresy, kilkakrotnie niszczone przez maszerujące armie, przez co w wielu miejscach po wojnie pozostały spalone pustkowia. Na zdobytych terenach Armia Czerwona wspierała chłopskie masakry i dewastacje dworów, sami zaś czerwonoarmiści wsławili się pogromami zamożnych mieszczan, inteligencji, kleru chrześcijańskiego, a także z klucza etnicznego Niemców, Polaków i Żydów, w czym podobno różny był udział nakazów z góry i spontanicznych odruchów żołnierzy. (Komuniści oskarżają tutaj państwa centralne o propagandowe fałszerstwa). Wieści o okrucieństwach komunistów sprawiły, że szybko wyparowała początkowa niechęć społeczeństwa polskiego do wojny. Zwrot na froncie wschodnim dokonany niespodziewanie dzięki Piłsudskiemu sprawił, że także w Berlinie zaczęto myśleć o Polakach poważniej.

Jakiś czas po wojnie trwało upojenie zwycięstwem państw centralnych. Fascynowano się perspektywami kolonizacji i eksploatacji utworzonych w Rosji "stref rozwoju", okupowanych wspólnie przez Prusy, Polskę i oddziały nowouworzonego Wielkiego Księstwa Ukrainy. Przy entuzjazmie wyborców i ostrożnym błogosławieństwie Wilhelma władzę objęli piłsudczycy z Ligi Akcji Patriotycznej, wspierani przez rozmaite mniejsze partyjki. Przeprowadzono wówczas w Polsce reformy ekonomiczne analogiczne do równoległych pruskich eksperymentów Walthera Rathenaua; u nas ich twarzą stał się minister przemysłu Ignacy Mościcki. Chodziło z grubsza o przeniesienie na grunt pokojowy doświadczeń gospodarki wojennej. Wspierano kartele, związki branżowe i porozumienia na wysokim szczeblu ze związkami zawodowymi; utworzono Urząd Planowania Gospodarczego (UPG), mający koordynować inwestycje w porozumieniu z magnatami rolnictwa i przemysłu. UPG koncentrował się z początku na odbudowie Kresów. Powstał też cały system kontraktów i monopoli nastawiony, z czym specjalnie się nie kryto, na wysysanie z podbitej Rosji pieniędzy.

Kryzys austro-węgierski (1923) wiązał się w Pruso-Polsce z protestami przeciwko autorytaryzmowi i imperializmowi. U nas w przeciwieństwie do Niemiec nawet nie próbowano zbrojnej pacyfikacji, bo niespodziewanie Piłsudski ustąpił, a jego wpływy w wojsku były wystarczające, by nikt nie chciał wydać odpowiednich rozkazów za niego. Doprowadziło to do uchwalenia w 1924 r. nowej, demokratycznej konstytucji, która przede wszystkim zlikwidowała stanowe i majątkowe przywileje wyborcze oraz oficjalnie uzależniła rząd od Sejmu (do czego w Prusach ostatecznie nie doszło). Odtąd zwykle rządziły gabinety lewicy i piłsudczyków, chociaż sam feldmarszałek (zm. 1935) ograniczał się do wpływów nieoficjalnych.

Jedną z jego najważniejszych i ostatnich decyzji było czynne wsparcie Królestwa Polskiego dla pruskich lojalistów w czasie wojny domowej (1933-1936), pomimo głosów narodowców i części piłsudczyków, by trzymać się od sprawy z daleka albo nawet rozebrać zachodniego sąsiada na spółkę z Hitlerem. Zwyciężyła opinia, że lepiej mieć pod bokiem liberałów i socjaldemokratów, niż zjednoczone nazistowskie Niemcy. Niemal stutysięczny korpus posiłkowy pod dowództwem gen. Sosnkowskiego odegrał dużą rolę w walkach o Turyngię i Saksonię. Ostatecznie podział Niemiec, liberalna postawa Wilhelma III oraz przejście nacjonalistycznych twardogłowych do hitlerowców doprowadziło do znacznego wzmocnienia pozycji Polski w jej stosunkach z Prusami. Po 70 latach po raz pierwszy zaczęły się one zbliżać do równości partnerów. Pomimo to nadal duża część polskiej gospodarki pozostaje w rękach Niemców, zaś Berlin jest wciąż traktowany na światowych salonach o wiele poważniej niż Warszawa. ]]> <![CDATA[Kalendarium światowe 1861-1940]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-277.html Wed, 16 Jul 2014 20:52:55 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-277.html Europa napisał(a):
WIEK DZIEWIĘTNASTY
1861-1864. Wojna secesyjna kończy się, dzięki kilku błyskotliwym kampaniom gen. Lee, zwycięstwem Konfederacji i narzuceniem stanom Unii gigantycznej kontrybucji.
1864. Prusy i Austria napadają na Danię, którą wspierają Francja i Wielka Brytania. Druzgocąca klęska państw niemieckich. Traktat londyński potwierdza powstanie niepodległych Węgier i Polski (złożonej z Galicji, Wielkiego Księstwa Poznańskiego, eksklawy gdańskiej oraz Kongresówki, gdzie zwycięża powstanie styczniowe). Jednakże królem Polski pozostaje król Prus (jest to rekompensata za posiadłości nadreńskie), zaś królem Węgier -- cesarz Austrii. Polska zostaje jednocześnie uznana za francuską strefę wpływów polityczno-gospodarczych, a Węgry za brytyjską.
1875. W Stanach Zjednoczonych (unionistycznych) zwycięża komunistyczna rewolucja, głosząca hasła antykonfederackiego rewanżu, pod wodzą Alfreda Parsonsa. Komunistyczne Stany Zjednoczone odmawiają Południu dalszej wypłaty kontrybucji i rozpoczynają zbrojenia na wielką skalę.
1881-1883. Powstanie niewolników w Konfederacji Stanów zostaje wsparte przez komunistów z Północy. Krwawa II wojna secesyjna kończy się ponownym zjednoczeniem USA pod czerwonym sztandarem.
Końcówka XIX w. upływa pod znakiem rywalizacji mocarstw. Francja i Anglia konkurują ze sobą w koloniach. Na kontynencie Petersburg próbuje po cichu grać z Berlinem i Wiedniem przeciwko Paryżowi wspieranemu przez Polskę, Węgry, Turcję i drobne państwa niemieckie. Wielka Brytania, oczywiście, stara się utrzymać doktrynę równowagi sił. Coraz większa jest świadomość niebezpieczeństwa komunistycznego.
1904-1905. Rosja przegrywa wojnę z Japonią, co staje się zapalnikiem rewolucji intensywnie wspieranej przez Stany Zjednoczone. Powstaje Rosyjska Republika Sowiecka. Japonia zagarnia Daleki Wschód i sporą część Syberii. Interwencja prusko-polska pod wodzą Helmutha von Moltkego odbiera Sowietom Inflanty, a także połacie Białorusi i Ukrainy.
1905. Rewolucja w Paryżu obala niepopularne (m.in. ze względu na społeczne nierówności i nieudolną politykę imperialną) II Cesarstwo w osobie Napoleona-Wiktora Bonapartego. Zostaje ustanowiona demokratyczna III Republika, silnie zagrożona z obu stron przez skrajną lewicę i prawicę. Monarchia upada także w kilku państewkach niemieckich, a w Austrii zostaje zachowana wyłącznie dzięki stłumieniu rozruchów przez wojska węgierskie.
W nowej sytuacji wszyscy boją się sowieckiej Rosji (oraz w tle Ameryki, z którą komuniści utrzymują kontakty przez port w Murmańsku). Pruso-Polska i Austro-Węgry uchodzą za bastiony monarchicznej reakcji, zaś niespokojna Francja za główny element niepewny w Europie. Te trzy państwa starają się wspierać mniej czy bardziej marionetkowe rządy w Niemczech południowych i zachodnich.

WIELKA WOJNA
W latach 1914-1918 trwa Wielka Wojna między Francją, Stanami Zjednoczonymi i Rosją z jednej strony, a z drugiej Pruso-Polską, Austro-Węgrami i Imperium Osmańskim.
1914. Konflikt rozpoczyna się od pruskiego ultimatum przeciwko detronizacji obłąkanego króla Bawarii Ottona, które monachijski parlament -- opierając się na gwarancjach Francuzów -- odrzucił. III Republika staje w obronie suwerenności Bawarii, ale zostaje niemal zmiażdżona przez ofensywę państw centralnych, zatrzymaną dopiero nad Mozą. Początek wojny pozycyjnej na zachodzie.
Po stronie Francji występują państwa komunistyczne. Turcja wypowiada wojnę Rosji. Wielka Brytania stara się doprowadzić do pokoju kompromisowego, jednocześnie handlując ze wszystkimi mocarstwami niekomunistycznymi; ale też nie blokuje transportu amerykańskich oddziałów i sprzętu do Rosji. US Navy regularnie ściera się z Kriegsmarine na Atlantyku.
1915. Bezskuteczne próby, podejmowane z obu stron, przełamania frontu zachodniego. Na wschodzie lekceważenie tego kierunku przez sztab pruski w połączeniu z wsparciem dla Rosjan przysyłanym z USA kończy się spektakularnym sukcesem tzw. ofensywy Trockiego. Armia Czerwona dociera do Wisły i zaczyna oblężenie Warszawy. Młody generał Piłsudski (mianowany za to chwilę potem feldmarszałkiem) odcina jednak dużą część czerwonych wojsk śmiałym atakiem z ostatnich prawobrzeżnych przyczółków polskich. Siły państw centralnych niszczą dużą część armii rosyjskiej, ale okazają się niewystarczające do pełnego wykorzystania zwycięstwa w bitwie nad Wieprzem.
1916. Dzięki użyciu gazów bojowych i zmasowanego ognia artyleryjskiego Prusacy oskrzydlają i zdobywają Verdun, główną twierdzę francuską na froncie. Po kilku tygodniach walk Francuzi są zmuszeni wycofać się na linię Marny, gdzie pojawiają się nowe linie okopów. Jednakże państwa centralne uzyskują możliwość bombardowania Paryża z wielkich dział dalekonośnych. Na wschodzie również posuwają się powoli naprzód i są niedaleko przedwojennych granic Polski, chociaż walki stają się tam coraz krwawsze.
1917. Narasta zmęczenie i zniechęcenie społeczeństwa francuskiego, gdy tymczasem wybucha afera oddzielnego pokoju planowanego po cichu przez gabinety wiedeński i paryski za namową Anglików. Doprowadza to do upadku rządu Clemenceau, zaatakowanego z obu stron przez komunistów i nacjonalistów, oraz rozprzężenia na froncie. Francja jako państwo dosłownie rozpada się po kolejnej ofensywie Ludendorffa. Otrzymuje jednak dyplomatyczne wsparcie Wielkiej Brytanii i Austro-Węgier. Musi "jedynie" oddać Prusom Alzację, Lotaryngię i większość kolonii oraz wyrazić zgodę na aneksję przez nie części państewek niemieckich. Niepodległość pozostałych, w tym Bawarii, zostaje zagwarantowana przez mocarstwa. (W ostatnich miesiącach pod państwa centralne podczepiają się Włochy, które dzięki temu przyłączają Sabaudię i Korsykę).
Klęska Francji niweluje wpływ nowych, przejściowych sukcesów Armii Czerwonej w Polsce. Wsparty świeżymi siłami Piłsudski zdobywa Rygę i Kijów.
1918. Cesarz Karol I wycofuje Austro-Węgry z wojny, aby poświęcić się reformom wewnętrznym, co wzbudza wściekłość w Berlinie i Warszawie. Jednak w ostatniej kampanii prusko-polsko-tureckiej Sowiety są już i tak zupełnie bez szans. Do rozbioru przyłączają się Finlandia i Japonia. Po upadku komunistycznej Rosji, nieuznawanej przez zdobywców nawet za państwo, Prusy pozwalają na powstanie Wielkiego Księstwa Ukrainy jako trzeciego kraju pod panowaniem Wilhelma II. Na pozostałych terenach Pruso-Polska tworzy półkolonialne Okręgi Rozwoju (Entwicklungsbezirke) pod zarządem wojskowym.

LATA POWOJENNE
Po wojnie Pruso-Polska wydaje się być bliska roli hegemona Europy i mocarstwa mogącego się równać tylko z Wielką Brytanią. Londyn stara się tworzyć dyplomatyczne koalicje oporu przeciw wpływom Berlina, ale państwo pruskie musi zmagać się przede wszystkim z coraz większymi problemami społecznymi i etnicznymi.
1922-1923. Rozpad sfederalizowanych Austro-Węgier zaczyna się od ogłoszenia niepodległości przez parlament czeski. Węgry, unieruchomione zrazu przez lewicowe rozruchy, kończą jako nacjonalpopulistyczna dyktatura wojskowa -- na czele junty staje gen. Gerla Gossip. Austrię zajmują formowane w Bawarii bojówki tak zwanych wszechniemieckich narodowych socjalistów pod wodzą Adolfa Hitlera. Chodzą plotki, że w tym wszystkim maczały palce nacjonalistyczne kręgi pruskiego rządu i wojska.
1923. W Pruso-Polsce fala politycznych strajków organizowanych przez socjaldemokratów. Domagają się zerwania z imperializmem oraz reform polityczno-społecznych. Głośna staje się odmowa feldmarszałka Piłsudskiego strzelania do demonstrantów i złożenie przezeń dymisji. Niepokoje wymuszają pewne reformy konstytucyjne i powołanie przez Wilhelma II rządów o bardziej demokratycznym obliczu.
1928. Krach na londyńskiej giełdzie oznacza początek Wielkiego Kryzysu.
W europejskich społeczeństwach nastroje radykalizują się. We Francji i Włoszech lawinowo rośnie poparcie dla komunistów, którym po piętach depcze Action Française oraz faszyści Mussoliniego. W Niemczech eksploduje szowinistyczny nacjonalizm; w kolejnych państewkach władzę przejmują hitlerowcy.
1933-1936. Wojna domowa w Prusach rozpoczęta przez zabójstwo Wilhelma II, o które nacjonaliści oskarżają polskich i żydowskich komunistów. Wybucha powstanie nazistowskie, mające przyłączyć Prusy do państwa Hitlera i wsparte przez jego regularne wojska. Ich wrogowie to konserwatyści, liberałowie i socjaldemokraci, po których stronie staje Wilhelm III i armia polska. Długie walki nie doprowadzają do wyraźnego rozstrzygnięcia, chociaż wyniszczają Niemcy demograficznie i gospodarczo. W 1936 r. rozejm hamburski pozostawia hitlerowcom Niemcy południowo-zachodnie, podczas gdy północno-wschodnie pozostają przy pruskich lojalistach.
1934. Komunizm zwycięża we Francji, w dużej mierze dzięki nastrojom antyniemieckim. Odtąd faktyczną władzę sprawuje Maurice Thorez jako sekretarz generalny partii. Pod wrażeniem chaosu na kontynencie Wiktor Emanuel III mianuje Mussoliniego premierem Włoch.
1936. W Hiszpanii powstaje lewicowa republika (po stłumieniu buntu gen. Franco).
Na przełomie lat 30. i 40. ponownie grozę zaczyna budzić czerwone niebezpieczeństwo. Stany Zjednoczone doprowadziły do powstania marionetkowych, komunistycznych reżimów w wielu krajach Ameryki Łacińskiej. Wspierają zbrojne podziemie w Rosji i Chinach. Zbliża to do siebie politycznie Wielką Brytanię, Japonię i Pruso-Polskę.
1940. Na konferencji tokijskiej zostaje ogłoszona tak zwana całkowita blokada krajów komunistycznych. Zostaje sformalizownany zakaz handlu oraz współpracy wojskowej i naukowej.]]> Europa napisał(a):
WIEK DZIEWIĘTNASTY
1861-1864. Wojna secesyjna kończy się, dzięki kilku błyskotliwym kampaniom gen. Lee, zwycięstwem Konfederacji i narzuceniem stanom Unii gigantycznej kontrybucji.
1864. Prusy i Austria napadają na Danię, którą wspierają Francja i Wielka Brytania. Druzgocąca klęska państw niemieckich. Traktat londyński potwierdza powstanie niepodległych Węgier i Polski (złożonej z Galicji, Wielkiego Księstwa Poznańskiego, eksklawy gdańskiej oraz Kongresówki, gdzie zwycięża powstanie styczniowe). Jednakże królem Polski pozostaje król Prus (jest to rekompensata za posiadłości nadreńskie), zaś królem Węgier -- cesarz Austrii. Polska zostaje jednocześnie uznana za francuską strefę wpływów polityczno-gospodarczych, a Węgry za brytyjską.
1875. W Stanach Zjednoczonych (unionistycznych) zwycięża komunistyczna rewolucja, głosząca hasła antykonfederackiego rewanżu, pod wodzą Alfreda Parsonsa. Komunistyczne Stany Zjednoczone odmawiają Południu dalszej wypłaty kontrybucji i rozpoczynają zbrojenia na wielką skalę.
1881-1883. Powstanie niewolników w Konfederacji Stanów zostaje wsparte przez komunistów z Północy. Krwawa II wojna secesyjna kończy się ponownym zjednoczeniem USA pod czerwonym sztandarem.
Końcówka XIX w. upływa pod znakiem rywalizacji mocarstw. Francja i Anglia konkurują ze sobą w koloniach. Na kontynencie Petersburg próbuje po cichu grać z Berlinem i Wiedniem przeciwko Paryżowi wspieranemu przez Polskę, Węgry, Turcję i drobne państwa niemieckie. Wielka Brytania, oczywiście, stara się utrzymać doktrynę równowagi sił. Coraz większa jest świadomość niebezpieczeństwa komunistycznego.
1904-1905. Rosja przegrywa wojnę z Japonią, co staje się zapalnikiem rewolucji intensywnie wspieranej przez Stany Zjednoczone. Powstaje Rosyjska Republika Sowiecka. Japonia zagarnia Daleki Wschód i sporą część Syberii. Interwencja prusko-polska pod wodzą Helmutha von Moltkego odbiera Sowietom Inflanty, a także połacie Białorusi i Ukrainy.
1905. Rewolucja w Paryżu obala niepopularne (m.in. ze względu na społeczne nierówności i nieudolną politykę imperialną) II Cesarstwo w osobie Napoleona-Wiktora Bonapartego. Zostaje ustanowiona demokratyczna III Republika, silnie zagrożona z obu stron przez skrajną lewicę i prawicę. Monarchia upada także w kilku państewkach niemieckich, a w Austrii zostaje zachowana wyłącznie dzięki stłumieniu rozruchów przez wojska węgierskie.
W nowej sytuacji wszyscy boją się sowieckiej Rosji (oraz w tle Ameryki, z którą komuniści utrzymują kontakty przez port w Murmańsku). Pruso-Polska i Austro-Węgry uchodzą za bastiony monarchicznej reakcji, zaś niespokojna Francja za główny element niepewny w Europie. Te trzy państwa starają się wspierać mniej czy bardziej marionetkowe rządy w Niemczech południowych i zachodnich.

WIELKA WOJNA
W latach 1914-1918 trwa Wielka Wojna między Francją, Stanami Zjednoczonymi i Rosją z jednej strony, a z drugiej Pruso-Polską, Austro-Węgrami i Imperium Osmańskim.
1914. Konflikt rozpoczyna się od pruskiego ultimatum przeciwko detronizacji obłąkanego króla Bawarii Ottona, które monachijski parlament -- opierając się na gwarancjach Francuzów -- odrzucił. III Republika staje w obronie suwerenności Bawarii, ale zostaje niemal zmiażdżona przez ofensywę państw centralnych, zatrzymaną dopiero nad Mozą. Początek wojny pozycyjnej na zachodzie.
Po stronie Francji występują państwa komunistyczne. Turcja wypowiada wojnę Rosji. Wielka Brytania stara się doprowadzić do pokoju kompromisowego, jednocześnie handlując ze wszystkimi mocarstwami niekomunistycznymi; ale też nie blokuje transportu amerykańskich oddziałów i sprzętu do Rosji. US Navy regularnie ściera się z Kriegsmarine na Atlantyku.
1915. Bezskuteczne próby, podejmowane z obu stron, przełamania frontu zachodniego. Na wschodzie lekceważenie tego kierunku przez sztab pruski w połączeniu z wsparciem dla Rosjan przysyłanym z USA kończy się spektakularnym sukcesem tzw. ofensywy Trockiego. Armia Czerwona dociera do Wisły i zaczyna oblężenie Warszawy. Młody generał Piłsudski (mianowany za to chwilę potem feldmarszałkiem) odcina jednak dużą część czerwonych wojsk śmiałym atakiem z ostatnich prawobrzeżnych przyczółków polskich. Siły państw centralnych niszczą dużą część armii rosyjskiej, ale okazają się niewystarczające do pełnego wykorzystania zwycięstwa w bitwie nad Wieprzem.
1916. Dzięki użyciu gazów bojowych i zmasowanego ognia artyleryjskiego Prusacy oskrzydlają i zdobywają Verdun, główną twierdzę francuską na froncie. Po kilku tygodniach walk Francuzi są zmuszeni wycofać się na linię Marny, gdzie pojawiają się nowe linie okopów. Jednakże państwa centralne uzyskują możliwość bombardowania Paryża z wielkich dział dalekonośnych. Na wschodzie również posuwają się powoli naprzód i są niedaleko przedwojennych granic Polski, chociaż walki stają się tam coraz krwawsze.
1917. Narasta zmęczenie i zniechęcenie społeczeństwa francuskiego, gdy tymczasem wybucha afera oddzielnego pokoju planowanego po cichu przez gabinety wiedeński i paryski za namową Anglików. Doprowadza to do upadku rządu Clemenceau, zaatakowanego z obu stron przez komunistów i nacjonalistów, oraz rozprzężenia na froncie. Francja jako państwo dosłownie rozpada się po kolejnej ofensywie Ludendorffa. Otrzymuje jednak dyplomatyczne wsparcie Wielkiej Brytanii i Austro-Węgier. Musi "jedynie" oddać Prusom Alzację, Lotaryngię i większość kolonii oraz wyrazić zgodę na aneksję przez nie części państewek niemieckich. Niepodległość pozostałych, w tym Bawarii, zostaje zagwarantowana przez mocarstwa. (W ostatnich miesiącach pod państwa centralne podczepiają się Włochy, które dzięki temu przyłączają Sabaudię i Korsykę).
Klęska Francji niweluje wpływ nowych, przejściowych sukcesów Armii Czerwonej w Polsce. Wsparty świeżymi siłami Piłsudski zdobywa Rygę i Kijów.
1918. Cesarz Karol I wycofuje Austro-Węgry z wojny, aby poświęcić się reformom wewnętrznym, co wzbudza wściekłość w Berlinie i Warszawie. Jednak w ostatniej kampanii prusko-polsko-tureckiej Sowiety są już i tak zupełnie bez szans. Do rozbioru przyłączają się Finlandia i Japonia. Po upadku komunistycznej Rosji, nieuznawanej przez zdobywców nawet za państwo, Prusy pozwalają na powstanie Wielkiego Księstwa Ukrainy jako trzeciego kraju pod panowaniem Wilhelma II. Na pozostałych terenach Pruso-Polska tworzy półkolonialne Okręgi Rozwoju (Entwicklungsbezirke) pod zarządem wojskowym.

LATA POWOJENNE
Po wojnie Pruso-Polska wydaje się być bliska roli hegemona Europy i mocarstwa mogącego się równać tylko z Wielką Brytanią. Londyn stara się tworzyć dyplomatyczne koalicje oporu przeciw wpływom Berlina, ale państwo pruskie musi zmagać się przede wszystkim z coraz większymi problemami społecznymi i etnicznymi.
1922-1923. Rozpad sfederalizowanych Austro-Węgier zaczyna się od ogłoszenia niepodległości przez parlament czeski. Węgry, unieruchomione zrazu przez lewicowe rozruchy, kończą jako nacjonalpopulistyczna dyktatura wojskowa -- na czele junty staje gen. Gerla Gossip. Austrię zajmują formowane w Bawarii bojówki tak zwanych wszechniemieckich narodowych socjalistów pod wodzą Adolfa Hitlera. Chodzą plotki, że w tym wszystkim maczały palce nacjonalistyczne kręgi pruskiego rządu i wojska.
1923. W Pruso-Polsce fala politycznych strajków organizowanych przez socjaldemokratów. Domagają się zerwania z imperializmem oraz reform polityczno-społecznych. Głośna staje się odmowa feldmarszałka Piłsudskiego strzelania do demonstrantów i złożenie przezeń dymisji. Niepokoje wymuszają pewne reformy konstytucyjne i powołanie przez Wilhelma II rządów o bardziej demokratycznym obliczu.
1928. Krach na londyńskiej giełdzie oznacza początek Wielkiego Kryzysu.
W europejskich społeczeństwach nastroje radykalizują się. We Francji i Włoszech lawinowo rośnie poparcie dla komunistów, którym po piętach depcze Action Française oraz faszyści Mussoliniego. W Niemczech eksploduje szowinistyczny nacjonalizm; w kolejnych państewkach władzę przejmują hitlerowcy.
1933-1936. Wojna domowa w Prusach rozpoczęta przez zabójstwo Wilhelma II, o które nacjonaliści oskarżają polskich i żydowskich komunistów. Wybucha powstanie nazistowskie, mające przyłączyć Prusy do państwa Hitlera i wsparte przez jego regularne wojska. Ich wrogowie to konserwatyści, liberałowie i socjaldemokraci, po których stronie staje Wilhelm III i armia polska. Długie walki nie doprowadzają do wyraźnego rozstrzygnięcia, chociaż wyniszczają Niemcy demograficznie i gospodarczo. W 1936 r. rozejm hamburski pozostawia hitlerowcom Niemcy południowo-zachodnie, podczas gdy północno-wschodnie pozostają przy pruskich lojalistach.
1934. Komunizm zwycięża we Francji, w dużej mierze dzięki nastrojom antyniemieckim. Odtąd faktyczną władzę sprawuje Maurice Thorez jako sekretarz generalny partii. Pod wrażeniem chaosu na kontynencie Wiktor Emanuel III mianuje Mussoliniego premierem Włoch.
1936. W Hiszpanii powstaje lewicowa republika (po stłumieniu buntu gen. Franco).
Na przełomie lat 30. i 40. ponownie grozę zaczyna budzić czerwone niebezpieczeństwo. Stany Zjednoczone doprowadziły do powstania marionetkowych, komunistycznych reżimów w wielu krajach Ameryki Łacińskiej. Wspierają zbrojne podziemie w Rosji i Chinach. Zbliża to do siebie politycznie Wielką Brytanię, Japonię i Pruso-Polskę.
1940. Na konferencji tokijskiej zostaje ogłoszona tak zwana całkowita blokada krajów komunistycznych. Zostaje sformalizownany zakaz handlu oraz współpracy wojskowej i naukowej.]]>