<![CDATA[Kanciapa: historie nieprawdziwe

<![CDATA[Kanciapa: historie nieprawdziwe - Karty postaci]]> //kanciapa.pbf.net.pl/ Mon, 18 May 2026 12:32:59 +0000 MyBB <![CDATA[[Wniosek] Wilhelmina Harding]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-700.html Thu, 13 Aug 2020 23:14:50 +0200 Saint/Pisces Aphrodite]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-700.html Wilhelmina Harding z domu Sobolewicz przyszła na świat 1 marca 1867 roku w hrabstwie Hamilton w stanie Ohio. Jej ojciec był hodowcą drobiu, a matka poza pomocą w gospodarstwie zajmowała się nauczaniem rysunku i malarstwa. Była trzecią córką i piątym dzieckiem w rodzinie. Cała rodzina była polskiego pochodzenia. W domu mówiło się w języku polskim, były polskie książki, a ojciec sprowadzał polską prasę.

Lata młodości

Ze względu na słabe zdrowie, bladą cerę, skłonność do omdleń młodość spędziła w gospodarstwie, a jej nauką zajmowali się guwernerzy. Brak przyjaciół i znajomych rekompensowała bogatą korespondencją, pisaniem dzienników, oraz wysyłaniem opowiadań i artykułów do różnych pism pod pseudonimami. Dość duży rozgłos miały jej artykuły na temat polityki USA względem Meksyku w których starała się udowodnić, że przyszłość USA jest związana ze zdolnością włączenia i zamerykanizowania południa, oraz seria opowiadań o wilkołactwie. W młodości rozpoczęło się jej odchodzenie od katolicyzmu i ostateczne wstąpienie do adwentystów dnia siódmego. Widać tutaj jej fascynację Ellen G. White, Williamem Boothem, Ann Griffiths. W tym czasie zaczęła szerzej interesować się sprawami polskimi.

Małżeństwo i dzieci

Wyszła za Warrenem Hardingiem. Redaktorem lokalnej gazety. Później politykiem republikańskim. W związku z nim urodziła sześć córek.

Najważniejsze powieści

Pierwszą jej powieścią były Córki Germanika (1887) opowiadające o tym jak Klaudia zmarła w dzieciństwie córka Germanika jako duch bezsilnie stara się ostrzegać swoje siostry Agrypinę Młodszą, Julię Dryzullę i Julię Liwillę. Od tego momentu średnio co dwa lata wydawała powieść stając się najbardziej płodną autorką. Jej powieści często zajmują się historią z nietypowej perspektywy. Głównie jest to historia antyczna, ale zdarzają się powieści zajmujące się historią Polski jak słynna monumentalna powieść Prymas (1891) ukazująca życie Prymasa Michała Poniatowskiego. Szczególnie cenioną i kontrowersyjną książką byli Chłopcy z Capri (1892), czyli zapisy rozmów chłopców wykorzystywanych w czasie orgii Tyberiusza. Młodzi mężczyźni dzielą się ze sobą plotkami na temat cesarza, wiedzą na temat własnego pochodzenia, planami przyszłości, oraz marzeniami. Nie brak w jej twórczości powieści religijnych jak np. tetralogia powieści przedstawiających życie Ewangelistów. W 1912 roku otrzymała Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za monumentalną narrację ukazującą w encyklopedyczny sposób losy osób, których los nie oszczędzał.

Podróże

W ramach działalności literackiej co kilka lat wyjeżdża z dziećmi, ale bez męża do innych krajów. Odwiedziła państwa basenu Morza Śródziemnego, Galicję, dolinę Indusu. Obecnie przebywa w Polsce skąd przyjechała z Kongresu Wersalskiego o którym chce napisać książkę.

Działalność polityczna

Nieformalnie działa w środowisku amerykańskich polityków na rzecz Polski mimo izolacjonistycznych poglądów męża. Działa w Polonii. Aktywnie popierała w Polsce ruch spółdzielczy, oraz idee prohibicji. Związana z partiami ludowymi.

Start pack (Wielki artysta):

1. Posłowie na Sejm Ustawodawczy:
a. 4 członków Stronnictwa Spółdzielczego;
b. 3 członków Fołks-Partaj;
c. 2 członków Unionistycznego Stronnictwa Chłopskiego;
d. 2 członków Komitetu Wyborczego "Kobiety przeciw pijaństwu";
e. profesor ekonomii, bezpartyjny (wybrany z list PSL "Prawdziwa Lewica");
f. poseł Ewangelickiej Partii Ludowej;
g. działacz spółdzielczy członek PSL "Prawdziwa Lewica";
h. chłop członek Christlich Deutsche Volkspartei.

Dyplomata: Ferdynand Radziwiłł (ponoć mężołożnik i ateusz);
Minister: Bogusław Kotek (62 l.) profesor ekonomii, dziekan Wydziału Ekonomii i Statystyki Uniwersytetu Leopolda i Franciszka w Innsbrucku, przez wiele lat poseł Rady Państwa (Przedlitawii), obecnie minister handlu zagranicznego w rządzie Ignacego Paderewskiego.]]> Wilhelmina Harding z domu Sobolewicz przyszła na świat 1 marca 1867 roku w hrabstwie Hamilton w stanie Ohio. Jej ojciec był hodowcą drobiu, a matka poza pomocą w gospodarstwie zajmowała się nauczaniem rysunku i malarstwa. Była trzecią córką i piątym dzieckiem w rodzinie. Cała rodzina była polskiego pochodzenia. W domu mówiło się w języku polskim, były polskie książki, a ojciec sprowadzał polską prasę.

Lata młodości

Ze względu na słabe zdrowie, bladą cerę, skłonność do omdleń młodość spędziła w gospodarstwie, a jej nauką zajmowali się guwernerzy. Brak przyjaciół i znajomych rekompensowała bogatą korespondencją, pisaniem dzienników, oraz wysyłaniem opowiadań i artykułów do różnych pism pod pseudonimami. Dość duży rozgłos miały jej artykuły na temat polityki USA względem Meksyku w których starała się udowodnić, że przyszłość USA jest związana ze zdolnością włączenia i zamerykanizowania południa, oraz seria opowiadań o wilkołactwie. W młodości rozpoczęło się jej odchodzenie od katolicyzmu i ostateczne wstąpienie do adwentystów dnia siódmego. Widać tutaj jej fascynację Ellen G. White, Williamem Boothem, Ann Griffiths. W tym czasie zaczęła szerzej interesować się sprawami polskimi.

Małżeństwo i dzieci

Wyszła za Warrenem Hardingiem. Redaktorem lokalnej gazety. Później politykiem republikańskim. W związku z nim urodziła sześć córek.

Najważniejsze powieści

Pierwszą jej powieścią były Córki Germanika (1887) opowiadające o tym jak Klaudia zmarła w dzieciństwie córka Germanika jako duch bezsilnie stara się ostrzegać swoje siostry Agrypinę Młodszą, Julię Dryzullę i Julię Liwillę. Od tego momentu średnio co dwa lata wydawała powieść stając się najbardziej płodną autorką. Jej powieści często zajmują się historią z nietypowej perspektywy. Głównie jest to historia antyczna, ale zdarzają się powieści zajmujące się historią Polski jak słynna monumentalna powieść Prymas (1891) ukazująca życie Prymasa Michała Poniatowskiego. Szczególnie cenioną i kontrowersyjną książką byli Chłopcy z Capri (1892), czyli zapisy rozmów chłopców wykorzystywanych w czasie orgii Tyberiusza. Młodzi mężczyźni dzielą się ze sobą plotkami na temat cesarza, wiedzą na temat własnego pochodzenia, planami przyszłości, oraz marzeniami. Nie brak w jej twórczości powieści religijnych jak np. tetralogia powieści przedstawiających życie Ewangelistów. W 1912 roku otrzymała Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za monumentalną narrację ukazującą w encyklopedyczny sposób losy osób, których los nie oszczędzał.

Podróże

W ramach działalności literackiej co kilka lat wyjeżdża z dziećmi, ale bez męża do innych krajów. Odwiedziła państwa basenu Morza Śródziemnego, Galicję, dolinę Indusu. Obecnie przebywa w Polsce skąd przyjechała z Kongresu Wersalskiego o którym chce napisać książkę.

Działalność polityczna

Nieformalnie działa w środowisku amerykańskich polityków na rzecz Polski mimo izolacjonistycznych poglądów męża. Działa w Polonii. Aktywnie popierała w Polsce ruch spółdzielczy, oraz idee prohibicji. Związana z partiami ludowymi.

Start pack (Wielki artysta):

1. Posłowie na Sejm Ustawodawczy:
a. 4 członków Stronnictwa Spółdzielczego;
b. 3 członków Fołks-Partaj;
c. 2 członków Unionistycznego Stronnictwa Chłopskiego;
d. 2 członków Komitetu Wyborczego "Kobiety przeciw pijaństwu";
e. profesor ekonomii, bezpartyjny (wybrany z list PSL "Prawdziwa Lewica");
f. poseł Ewangelickiej Partii Ludowej;
g. działacz spółdzielczy członek PSL "Prawdziwa Lewica";
h. chłop członek Christlich Deutsche Volkspartei.

Dyplomata: Ferdynand Radziwiłł (ponoć mężołożnik i ateusz);
Minister: Bogusław Kotek (62 l.) profesor ekonomii, dziekan Wydziału Ekonomii i Statystyki Uniwersytetu Leopolda i Franciszka w Innsbrucku, przez wiele lat poseł Rady Państwa (Przedlitawii), obecnie minister handlu zagranicznego w rządzie Ignacego Paderewskiego.]]> <![CDATA[[Postać] Mikołaj Barszczański]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-699.html Thu, 13 Aug 2020 22:22:15 +0200 Czerwony]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-699.html Kategoria postaci: Wielki Dowódca

Biogram:

Cytat:

Mikołaj Teofil Barszczański Urodził się 6 grudnia 1881 roku w Białymstoku w rodzinie Wawrzyńca Barszczańskiego, fabrykanta przemysłu włókienniczego. Jako kolejny syn z licznego rodzeństwa (łącznie 5 braci i 6 sióstr) nie mógł liczyć na przejęcie schedy po ojcu i po ukończeniu w 1895 r. gimnazjum zdecydował się na karierę wojskową. Skończywszy w 1903 r. Szkołę Wojskową w Petersburgu, został przydzielony do 28. Syberyjskiego Pułku Strzelców w Port Artur. Uczestniczył w obronie miasta podczas wojny rosyjsko-japońskiej, wielokrotnie wykazując się odwagą i trafną oceną sytuacji. Po zwolnieniu z japońskiej niewoli wziął ślub z poznaną w Port Artur Gruzinką, Tamarą Kondratienko, i dzięki zgodzie dowództwa na przeniesienie (do 87 Dywizji Piechoty) oboje osiedlili się w Tyflisie (Tibilisi). Kolejnych parę lat Barszczański dzielił między służbę garnizonową a życie rodzinne. W 1907 roku na świat przyszła jego córka, Anna.

Okres względnego spokoju przerwało w 1909 r. wysłanie dywizji do Iranu - oficjalnie by wesprzeć szacha Ahmeda przeciwko powstaniu konstytucjonalistów, faktycznie by zabezpieczyć rosyjskie interesy gospodarcze i polityczne w tym rejonie. Pacyfikacja prowincji Tabriz okazała się jedynie początkiem wieloletniej okupacji jej stolicy (o tej samej nazwie) i walk z partyzantami. Chociaż z czasem sytuacja się uspokoiła i Barszczański mógł zobaczyć się z rodziną, musiał pozostać w niewdzięcznej dla niego roli okupanta.

Wybuch I wojny światowej sprawił, że Tabriz stał się wysuniętym punktem armii rosyjskiej na jeszcze bardziej niesprzyjającym jej terytorium. Chociaż siły okupacyjne były wystarczające do utrzymania codziennego porządku, nie były gotowe na walkę z doborowymi korpusami ekspedycyjnymi Imperium Osmańskiego i zimą 1914 roku zmuszone były opuścić Tabriz. Dowodząc jedną z kompanii osłaniającą odwrót, Barszczański odparł kilka ataków lokalnej partyzantki, zdobywając ponownie uznanie przełożonych. Odwrót nie trwał długo, bo już pod koniec stycznia 1915, po klęsce Turków pod Sarikamis, Rosjanie ponownie zajęli Tabriz. W marcu tego samego roku nowo mianowany dowódca wojsk rosyjskich na Kaukazie, gen. Nikołaj Judenicz, zaproponował Barszczańskiemu przeniesienie na front turecki, na co ten po pewnych wahaniach przystał.

W odróżnieniu od Persów, dla Ormian zamieszkujących wschodnią Turcję wojska rosyjskie były wyzwolicielami. Dużo swobodniej czując się w tej roli, Barszczański zaczął w pełni objawiać swoje talenty dowódcze. W połowie maja uczestniczył w zdobyciu Manzikertu, następnie prowadząc odsiecz powstańcom ormianskim oblężonym w twierdzy Wan. Od czerwca do października brał udział w ciężkich walkach na zachód od Manzikertu i nad jeziorem Wan. W styczniu 1916 roku dowodził pododdziałem podczas ofensywy na Erzurum i podczas bitwy pod Köprüköy poprowadził przełamującą szarżę na bagnety. Od marca uczestniczył w walkach w Anatolii, których największe bitwy odbyły się w marcu pod Muş i w sierpniu pod Bitlisem - w tej drugiej walczył przeciwko tureckiemu bohaterowi z bitwy o Gallipoli, Mustafie Kemalowi Paszy. Sukcesy w tych starciach pozwoliły Rosjanom ustabilizować linię frontu na zachód od Trapezuntu i Erzincan. Barszczański był, poza gen. Judeniczem, bodaj najbardziej znanym dowódcą frontu kaukaskiego. Jego sylwetka dość często pojawiała się w gazetach, łaknących jakichkolwiek sukcesów w raczej niefortunnej dla Rosji wojnie. Prezentowany jako odważny i pełen fantazji dowódca, Barszczański stawał się rosyjskim odpowiednikiem "Czerwonego Barona" Von Richtofena, rozpoznawalnym i idolizowanym.

Rewolucja w lutym 1917 r. i obalenie caratu doprowadziły do wstrzymania wszelkich działań na froncie kaukaskim. W marcu uznawany przez nowe władze za wątpliwego gen. Judenicz został przeniesiony zaś część związanych z nim oficerów - w tym Barszczański - odwołana z frontu. Pozostając bez przydziału, wziął udział w czerwcu w I Ogólnym Zjeździe Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie, po którym został powołany do komendantury wojskowej przy Naczelnym Polskim Komitecie Wojskowym (tzw. Naczpolu). Od początku działalności był silnie zaangażowany w formowanie korpusów polskich i w grudniu został wyznaczony dowódcą 4. Dywizji Strzelców w II Korpusie Polskim w Suczawie. W grudniu też przyszedł na świat jego syn, Aleksander.

Korpus formował się już podczas niepokojów rewolucji bolszewickiej i rozpoczynającej się wojny domowej. Początkowo rozpoczął marsz w stronę Dniepru, wycofując się przed oddziałami austro-węgierskimi które w lutym wznowiły ofensywę na Odessę, lecz dowódca korpusu gen. Stankiewicz i kilku innych oficerów postanowiło przejść do Winnicy i tam poddać się Austriakom. Krok ten spotkał się z dezaprobatą większości żołnierzy, szczególnie z wcielonej do korpusu II Brygady Legionów, którzy obawiali się rozstrzelania za wcześniejszą dezercję. W rezultacie do Winnicy udało się zaledwie nieco ponad 300 żołnierzy, zaś Barszczański objął dowództwo nad pozostałą częścią korpusu i kontynuował marsz na wschód.

Na mocy umowy z Ukraińską Republiką Ludową, Polacy mieli przejść przez terytoria kontrolowane przez UKL i skoncentrować się w rejonie Czernihowa. Jednakże na początku kwietnia, gdy korpus znajdował się nad Dnieprem, Ukraińcy zerwali umowę. Nie mając innego wyjścia, żołnierze Barszczańskiego zajęli Kaniów i z niego zaczęli rekwizycje zaopatrzenia i walki z podjazdami Ukraińców, jak i stacjonujących w okolicy Niemców. Ostateczny los korpusu przypieczętowała bitwa z Niemcami w dniach 11 - 12 maja, w której mimo przewagi nieprzyjaciela oddziały Barszczańskiego broniły się aż do wyczerpania amunicji. Polityka Niemców w tym okresie zakładała zwalnianie do domów jeńców polskich z terenów okupowanych i po krótkim pobycie w obozie przejściowym, w lipcu 1918 r. Barszczański wrócił do rodzinnego Białegostoku.

Okres rodzącej się niepodległości wzmógł w Barszczańskim zainteresowanie polityką. Wywodząc się z burżuazji, sympatyzował najpierw z endecją, lecz z czasem jego poglądy przesunęły się w stronę centrum i chadecji. W klubie białostockiego hotelu "Ritz" utworzył nieformalne kółko dyskusyjne, w którym znalazł pokrewnych sobie działaczy Zjednoczenia Narodowego i lokalnych stowarzyszeń katolickich. W swoim mieszkaniu gościł Tadeusza Błażejewicza, a sam odwiedzał m.in. Leopolda Skulskiego czy prof. Witolda Staniszkisa. Chociaż sam nie prowadził działalności politycznej - będąc zresztą silnie przekonanym o potrzebie apolityczności armii - dał się poznać jako dobry mediator i miał swój wkład w utworzenie w grudniu 1918 r. prawicowej koalicji Narodowego Komitetu Wyborczego Stronnictw Demokratycznych.

Po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 r. został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego "Kielce", odpowiedzialnym za utrzymanie władzy polskiej i formowanie nowych oddziałów wojska. Podlegają mu bezpośrednio: 1. Dywizja Piechoty Legionów z Kielc, nowo sformowane 25, 26 i 27 pułk piechoty, batalion zapasowy 24 pułku piechoty z Radomia oraz 11 pułk ułanów Legionowych z Sandomierza. Mimo, że nie należy do żadnej partii, zachował swoje dawne sympatie polityczne i jest wiadomym, że utrzymuje kontakty z grupą kilkunastu posłów na Sejm Ustawodawczy z ramienia ZSLN.

Promocje:
1902 podporucznik
1904 porucznik
1908 sztabskapitan
1911 kapitan
1915 major
1916 podpułkownik
1917 pułkownik
1919 generał podporucznik

Odznaczenia:
Order Świętego Stanisława z Mieczami I klasy
Order Świętej Anny III klasy
Order Świętego Włodzimierza z Mieczami III klasy
Broń Złota "Za Waleczność"
Order Świętego Jerzego IV klasy

Starter pack:

Posłowie na Sejm Ustawodawczy (wszyscy w ZSLN)
- 3 działaczy społecznych, bezpartyjnych
- 3 działaczy katolickich, bezpartyjnych
- 2 prawników, bezpartyjnych
- 2 kapitalistów, bezpartyjnych
- 2 działaczy katolickich, ZN (Zjednoczenie Narodowe)
- 2 endeków, ZN
- 1 profesor akademicki, bezpartyjny
Dyplomata: Kazimierz Rybiński
Minister: Franciszek Biernacki (56 l.), prawnik i bankier. Wieloletni prezes Warszawskiej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Członek rad nadzorczych towarzystw akcyjnych "Cedergren" i Zakładów Żyrardowskich. W latach 1916 - 1919 radny miasta Warszawy. Od stycznia 1919 r. minister Skarbu Państwa w rządzie Ignacego Jana Paderewskiego.

]]> Kategoria postaci: Wielki Dowódca

Biogram:

Cytat:

Mikołaj Teofil Barszczański Urodził się 6 grudnia 1881 roku w Białymstoku w rodzinie Wawrzyńca Barszczańskiego, fabrykanta przemysłu włókienniczego. Jako kolejny syn z licznego rodzeństwa (łącznie 5 braci i 6 sióstr) nie mógł liczyć na przejęcie schedy po ojcu i po ukończeniu w 1895 r. gimnazjum zdecydował się na karierę wojskową. Skończywszy w 1903 r. Szkołę Wojskową w Petersburgu, został przydzielony do 28. Syberyjskiego Pułku Strzelców w Port Artur. Uczestniczył w obronie miasta podczas wojny rosyjsko-japońskiej, wielokrotnie wykazując się odwagą i trafną oceną sytuacji. Po zwolnieniu z japońskiej niewoli wziął ślub z poznaną w Port Artur Gruzinką, Tamarą Kondratienko, i dzięki zgodzie dowództwa na przeniesienie (do 87 Dywizji Piechoty) oboje osiedlili się w Tyflisie (Tibilisi). Kolejnych parę lat Barszczański dzielił między służbę garnizonową a życie rodzinne. W 1907 roku na świat przyszła jego córka, Anna.

Okres względnego spokoju przerwało w 1909 r. wysłanie dywizji do Iranu - oficjalnie by wesprzeć szacha Ahmeda przeciwko powstaniu konstytucjonalistów, faktycznie by zabezpieczyć rosyjskie interesy gospodarcze i polityczne w tym rejonie. Pacyfikacja prowincji Tabriz okazała się jedynie początkiem wieloletniej okupacji jej stolicy (o tej samej nazwie) i walk z partyzantami. Chociaż z czasem sytuacja się uspokoiła i Barszczański mógł zobaczyć się z rodziną, musiał pozostać w niewdzięcznej dla niego roli okupanta.

Wybuch I wojny światowej sprawił, że Tabriz stał się wysuniętym punktem armii rosyjskiej na jeszcze bardziej niesprzyjającym jej terytorium. Chociaż siły okupacyjne były wystarczające do utrzymania codziennego porządku, nie były gotowe na walkę z doborowymi korpusami ekspedycyjnymi Imperium Osmańskiego i zimą 1914 roku zmuszone były opuścić Tabriz. Dowodząc jedną z kompanii osłaniającą odwrót, Barszczański odparł kilka ataków lokalnej partyzantki, zdobywając ponownie uznanie przełożonych. Odwrót nie trwał długo, bo już pod koniec stycznia 1915, po klęsce Turków pod Sarikamis, Rosjanie ponownie zajęli Tabriz. W marcu tego samego roku nowo mianowany dowódca wojsk rosyjskich na Kaukazie, gen. Nikołaj Judenicz, zaproponował Barszczańskiemu przeniesienie na front turecki, na co ten po pewnych wahaniach przystał.

W odróżnieniu od Persów, dla Ormian zamieszkujących wschodnią Turcję wojska rosyjskie były wyzwolicielami. Dużo swobodniej czując się w tej roli, Barszczański zaczął w pełni objawiać swoje talenty dowódcze. W połowie maja uczestniczył w zdobyciu Manzikertu, następnie prowadząc odsiecz powstańcom ormianskim oblężonym w twierdzy Wan. Od czerwca do października brał udział w ciężkich walkach na zachód od Manzikertu i nad jeziorem Wan. W styczniu 1916 roku dowodził pododdziałem podczas ofensywy na Erzurum i podczas bitwy pod Köprüköy poprowadził przełamującą szarżę na bagnety. Od marca uczestniczył w walkach w Anatolii, których największe bitwy odbyły się w marcu pod Muş i w sierpniu pod Bitlisem - w tej drugiej walczył przeciwko tureckiemu bohaterowi z bitwy o Gallipoli, Mustafie Kemalowi Paszy. Sukcesy w tych starciach pozwoliły Rosjanom ustabilizować linię frontu na zachód od Trapezuntu i Erzincan. Barszczański był, poza gen. Judeniczem, bodaj najbardziej znanym dowódcą frontu kaukaskiego. Jego sylwetka dość często pojawiała się w gazetach, łaknących jakichkolwiek sukcesów w raczej niefortunnej dla Rosji wojnie. Prezentowany jako odważny i pełen fantazji dowódca, Barszczański stawał się rosyjskim odpowiednikiem "Czerwonego Barona" Von Richtofena, rozpoznawalnym i idolizowanym.

Rewolucja w lutym 1917 r. i obalenie caratu doprowadziły do wstrzymania wszelkich działań na froncie kaukaskim. W marcu uznawany przez nowe władze za wątpliwego gen. Judenicz został przeniesiony zaś część związanych z nim oficerów - w tym Barszczański - odwołana z frontu. Pozostając bez przydziału, wziął udział w czerwcu w I Ogólnym Zjeździe Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie, po którym został powołany do komendantury wojskowej przy Naczelnym Polskim Komitecie Wojskowym (tzw. Naczpolu). Od początku działalności był silnie zaangażowany w formowanie korpusów polskich i w grudniu został wyznaczony dowódcą 4. Dywizji Strzelców w II Korpusie Polskim w Suczawie. W grudniu też przyszedł na świat jego syn, Aleksander.

Korpus formował się już podczas niepokojów rewolucji bolszewickiej i rozpoczynającej się wojny domowej. Początkowo rozpoczął marsz w stronę Dniepru, wycofując się przed oddziałami austro-węgierskimi które w lutym wznowiły ofensywę na Odessę, lecz dowódca korpusu gen. Stankiewicz i kilku innych oficerów postanowiło przejść do Winnicy i tam poddać się Austriakom. Krok ten spotkał się z dezaprobatą większości żołnierzy, szczególnie z wcielonej do korpusu II Brygady Legionów, którzy obawiali się rozstrzelania za wcześniejszą dezercję. W rezultacie do Winnicy udało się zaledwie nieco ponad 300 żołnierzy, zaś Barszczański objął dowództwo nad pozostałą częścią korpusu i kontynuował marsz na wschód.

Na mocy umowy z Ukraińską Republiką Ludową, Polacy mieli przejść przez terytoria kontrolowane przez UKL i skoncentrować się w rejonie Czernihowa. Jednakże na początku kwietnia, gdy korpus znajdował się nad Dnieprem, Ukraińcy zerwali umowę. Nie mając innego wyjścia, żołnierze Barszczańskiego zajęli Kaniów i z niego zaczęli rekwizycje zaopatrzenia i walki z podjazdami Ukraińców, jak i stacjonujących w okolicy Niemców. Ostateczny los korpusu przypieczętowała bitwa z Niemcami w dniach 11 - 12 maja, w której mimo przewagi nieprzyjaciela oddziały Barszczańskiego broniły się aż do wyczerpania amunicji. Polityka Niemców w tym okresie zakładała zwalnianie do domów jeńców polskich z terenów okupowanych i po krótkim pobycie w obozie przejściowym, w lipcu 1918 r. Barszczański wrócił do rodzinnego Białegostoku.

Okres rodzącej się niepodległości wzmógł w Barszczańskim zainteresowanie polityką. Wywodząc się z burżuazji, sympatyzował najpierw z endecją, lecz z czasem jego poglądy przesunęły się w stronę centrum i chadecji. W klubie białostockiego hotelu "Ritz" utworzył nieformalne kółko dyskusyjne, w którym znalazł pokrewnych sobie działaczy Zjednoczenia Narodowego i lokalnych stowarzyszeń katolickich. W swoim mieszkaniu gościł Tadeusza Błażejewicza, a sam odwiedzał m.in. Leopolda Skulskiego czy prof. Witolda Staniszkisa. Chociaż sam nie prowadził działalności politycznej - będąc zresztą silnie przekonanym o potrzebie apolityczności armii - dał się poznać jako dobry mediator i miał swój wkład w utworzenie w grudniu 1918 r. prawicowej koalicji Narodowego Komitetu Wyborczego Stronnictw Demokratycznych.

Po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 r. został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego "Kielce", odpowiedzialnym za utrzymanie władzy polskiej i formowanie nowych oddziałów wojska. Podlegają mu bezpośrednio: 1. Dywizja Piechoty Legionów z Kielc, nowo sformowane 25, 26 i 27 pułk piechoty, batalion zapasowy 24 pułku piechoty z Radomia oraz 11 pułk ułanów Legionowych z Sandomierza. Mimo, że nie należy do żadnej partii, zachował swoje dawne sympatie polityczne i jest wiadomym, że utrzymuje kontakty z grupą kilkunastu posłów na Sejm Ustawodawczy z ramienia ZSLN.

Promocje:
1902 podporucznik
1904 porucznik
1908 sztabskapitan
1911 kapitan
1915 major
1916 podpułkownik
1917 pułkownik
1919 generał podporucznik

Odznaczenia:
Order Świętego Stanisława z Mieczami I klasy
Order Świętej Anny III klasy
Order Świętego Włodzimierza z Mieczami III klasy
Broń Złota "Za Waleczność"
Order Świętego Jerzego IV klasy

Starter pack:

Posłowie na Sejm Ustawodawczy (wszyscy w ZSLN)
- 3 działaczy społecznych, bezpartyjnych
- 3 działaczy katolickich, bezpartyjnych
- 2 prawników, bezpartyjnych
- 2 kapitalistów, bezpartyjnych
- 2 działaczy katolickich, ZN (Zjednoczenie Narodowe)
- 2 endeków, ZN
- 1 profesor akademicki, bezpartyjny
Dyplomata: Kazimierz Rybiński
Minister: Franciszek Biernacki (56 l.), prawnik i bankier. Wieloletni prezes Warszawskiej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Członek rad nadzorczych towarzystw akcyjnych "Cedergren" i Zakładów Żyrardowskich. W latach 1916 - 1919 radny miasta Warszawy. Od stycznia 1919 r. minister Skarbu Państwa w rządzie Ignacego Jana Paderewskiego.

]]> <![CDATA[Rekrutacja, karty postaci i listy płac]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-696.html Thu, 13 Aug 2020 11:55:06 +0200 Szmer]]> //kanciapa.pbf.net.pl/thread-696.html Cytat:

Rekrutacja

Aby wejść do gry, załóż temat ze swoją kartą postaci w tym dziale. W tytule umieść nazwisko i zaznacz, że chodzi o wniosek o postać, np.: [Wniosek] Aleksander Warnowicz (po przyjęciu możesz zmienić dopisek na coś w rodzaju [Postać]).

We wniosku o postać należy wskazać rodzaj Wielkiej Postaci i umieścić biogram wskazujący jej wielkie czyny (zwycięstwa, wynalazki, dzieła czy tendencja artystyczna, do jakiej należy). Biogram może być krótki, MG wypyta jeśli mu czegoś zabraknie. Dobierz sobie również rzeczy ze Starter packa (zobacz koniec tego postu).

Osoby szukające inspiracji mogą sobie poczytać o historycznych postaciach z tego okresu i generalnie pobuszować na Wikipedii (tu kategoria osób odznaczonych w II RP).

Wniosek o protegowanego składa się w temacie z zaakceptowaną postacią (jeśli masz odpowiednią Opinię Społeczną) przez zgłoszenie biogramu do akceptacji.

Listy płac

Żeby uczestniczyć w grze, trzeba prowadzić "listę płac". Jest to specjalny temat w odpowiednim podforum, gdzie pierwszy post zawiera bieżące informacje według poniższego szablonu (który możesz sobie formatować i modyfikować, ale informacje mają być zachowane). Jeśli zmieniasz informacje w poście, musisz napisać kolejny post w temacie z informacją, co się zmieniło i dlaczego (np.: Było 4000 PD, +500 za ostatnią turę, -50 PD opłaty klimatycznej --> jest 4450.).

W temacie listy płac kupujesz również bonusy do OS i oczarowywanie ludzi. Ceny zawsze negocjowane są publicznie z MG w tym temacie.

Cytat:[Imię i nazwisko postaci]
[liczba] PD

Bonusy do Opinii Społecznej
+1 wykupiony w turze [zakres dat]
...

Protegowani
- [imię nazwisko]
...

Oczarowane osoby
- 5 wiejskich inteligentów, 5 leśników i 5 podoficerów ze starter packa
- Zofia Nałkowska, wykupiona za podwójną stawkę w turze [zakres dat]
- poseł Klubu Pracy Konstytucyjnej, kupiony za pół stawki w turze [zakres dat] [odszedł]
(generalnie proponuję trzymać mniej aktualne informacje ale bliżej końca listy)
...

Starter pack

W "Niepodległości Tytanów" twoja postać musi być wielkim człowiekiem z jednej z poniższych kategorii.

Wielki Artysta -- postać jest wybitnym pisarzem, muzykiem czy plastykiem. Jej dzieła czy wirtuozeria (typu Paderewski) jest podziwiana w kraju i zagranicą. Cieszy się dużym szacunkiem w kraju i na świecie wśród różnych opcji politycznych, ale głównie wśród warstw wykształconych.
Wielki Dowódca -- postać jest wsławiona w bojach w Wielkiej Wojnie albo innych konfliktach. Startuje z "własną" dywizją WP (typu Błękitna Armia Hallera) i frakcją w wojsku.
Wielki Dziennikarz -- postać jest czołowym dziennikarzem czy redaktorem naczelnym jednej z głównych gazet w kraju. Jej felietony czy reportaże elektryzują opinię publiczną, jej postawa i bezkompromisowość budzą szacunek nawet u przeciwników.
Wielki Ideolog -- postać jest twórcą lub przynajmniej przywódcą istotnej politycznej ideologii w Polsce. Ideologię można sobie dowolnie wymyślić i będzie mieć ona istotne poparcie, przy czym nie może być ona zupełnie z kart fantasy (tzn. klasy latających potworów spaghetti) i nie może być dosłowną kopią jednego z istniejących obozów politycznych.
Wielki Inżynier -- postać miała potężną rolę w rozwijaniu niektórych z osiągnięć naszego wieku radia i aeroplanu. W związku z tym ma własne zakłady przemysłowe i istotne bogactwa. Narutowicz turbo.
Wielki Społecznik -- postać wsławiła się działalnością dobroczynną np. na rzecz ofiar Wielkiej Wojny, albo jest półbogiem spółdzielczości czy zakładania szkół. Ma dużą popularność wśród różnych grup społecznych, ale jest mniej znana zagranicą.
Wielki Uczony -- opcja na Skłodowską, w zasadzie podobna do wielkiego artysty, z możliwym przebalansowaniem w kierunku znajomości jakiejś dziedziny dającej specyficzne możliwości (nie mówię, że atom, ale ).
mogę przyjąć propozycje innych wybitności, jeżeli zachowają równowagę rozgrywki.

W skład starter packa wchodzą również następujące korzyści:

piętnastu oczarowanych* posłów w Sejmie Ustawodawczym. Opisujemy ich ogólnie, np. "4 prawników", "2 działaczy spółdzielczych", "3 endeków" (niektórym możesz dać poza tym nazwiska, jeśli chcesz). Ci ludzie mogą mieć jakieś wyraźne poglądy polityczne albo nie. Są następujące opcje uczestnictwa tej grupy w parlamencie:
- jako część większej frakcji w Sejmie Ustawodawczym; wtedy masz wgląd w tę frakcję i coś do powiedzenia, ale będą chcieć od ciebie partyjnej dyscypliny. (Nie da się w ten sposób chytrze "opanować" podobnej wielkościowo lub mniejszej frakcji; ewentualnie możesz przyciąć swój zestaw posłów do 1/3 oryginalnej wielkości frakcji, do jakiej dołączasz i dostać resztę piętnastki jako działaczy poza Sejmem).
- jako komitet społeczny związany z postacią;
- jako mieszanka wedlowska drobnych partyjek (co typowe dla epoki), które podziwiają główną postać, ale są niesforne;
- jako zorganizowana, własna partia (tylko Wielki Ideolog).

jeden oczarowany minister w aktualnym rządzie, negocjowany z MG, żeby był sens jego powiązania z główną postacią. Potrzebujemy dla niego jakiegoś nazwiska i dwuzdaniowego opisu, co to za typ.
jeden polski dyplomata w delegacji na Konferencję Wersalską (dopóki trwa). Również potrzebuje nazwiska i to może wystarczyć.

Do tych funkcji możesz wprowadzić wprost główną postać zamiast oczarowanej osoby (negocjowane z MG). Możesz też od razu przerobić jakąś osobę ze starter packa na protegowanego, jeśli masz na to OS.

* Oczarowanych w rozumieniu mechaniki.

]]> Cytat: