Cytat:Władysław Sikorski, ur. 1868 we Władykaukazie. Syn Józefa, oficera w powstaniu sandomierskim, który dostał się do rosyjskiej niewoli. Wcielony karnie do wojsk carskich został wysłany na Kaukaz. Po 20 latach służby i dorobieniu się stopnia pułkownika, Józef wraz z żoną (Marią, córką rosyjskiego kupca) wrócił do Rzeczpospolitej, osiadł w Warszawie i zajął się importem dóbr luksusowych. Dziadek Władysława, Ignacy, był weteranem wyprawy Napoleona na Moskwę, podczas której rodzinne gospodarstwo w okolicach Tarnowa podupadło - po powrocie był zmuszony sprzedać je Sanguszkom i płacić za dzierżawę.

Władysław od małego odbierał wychowanie w duchu patriotyzmu i nostalgii za Napoleonem. Jego ojciec utrzymywał kontakty z polskimi zesłańcami, wśród których przeważali dysydenci polityczni i najmował ich jako nauczycieli. Po powrocie do kraju Władysław regularnie zbierał razy w szkole za wypowiadane nieprawomyślne poglądy, za co ojciec czasem go strofował, lecz generalnie patrzył na to przez palce. Rozzuchwaliło to młodzieńca, który podjąwszy studia (archeologiczne) wstąpił do jednego z wielu tajnych sprzysiężeń. Jak w większości, konspiracja w tym sprzysiężeniu była raczej namiastką prawdziwej a działalność mocno operetkowa - w końcu jednak za bójkę ze strażą wojewody trafił na parę miesięcy do aresztu i mógł chodzić w chwale więźnia politycznego.

Po wyjściu na wolność nieco spoważniał - zaczął agitować na sejmikach przeciwko magnatom i duchowieństwu, przez co często musiał uciekać przed groźbą chłosty, ale gdy czasem lokalny magnat pożałował grosza słuchano go nawet ze średnią uwagą. Obracał się w kręgach narodowych, przypominając sobie coś-niecoś ojcowskiego bonapartyzmu. Wstąpił potajemnie do loży masońskiej. Jako syn powstańca miał niezłe predyspozycje by skupić wokół część swojego środowiska i w roku 1896 założył Towarzystwo Polskie i Patryjotyczne. Towarzystwo zajmuje się głównie piciem herbaty, wina lub absyntu - zależnie od pory i upodobań - wykładami, pogadankami i publikacjami, przez co władze tolerują jego istnienie. Lecz tą niewinną działalnością zdobyło już sobie stronników wśród burżuazji (ile by jej w Rzeczypospolitej nie było) i zauważalną liczbę sympatyków wśród drobniejszej szlachty. Poza tym słyszy się głosy, że jawna działalność Towarzystwa stanowi tylko przykrywkę dla tej prawdziwie wywrotowej...

Kawaler po wielu nieformalnych związkach. Ćwiczony w szabli, strzelbie i jeździe konnej, ceni sobie dobrą rozmowę, dobre polowanie i dobre jedzenie. Ojciec przed ślubem musiał się konwertować na prawosławie i Władysław również został ochrzczony w tym obrządku, lecz jego stosunek do religii jest ambiwalentny.

Cytat:Bolesław urodził się w niewielkiej wsi Lipce na Wołyniu. Ojciec Antoni był gospodarzem, nie pracował u żadnego ze szlachciców lecz na wydzierżawionym kawałku ziemi który liczył osiem hektarów. Matka Genowefa z domu Zduniecka na wsi była natomiast kobietą która dorabiała dla rodziny krawiectwem. Bolesław miał jeszcze brata który w wieku dwóch lat zmarł na gruźlicę, siostra Janina żyję i ma się dobrze. W wieku dwudziestu lat wyszła za Ukraińca Wasyla Breszkana z którym ma jedno dziecię syna Wiktora. Bohater natomiast nie miał szczęścia w miłości, jego ukochana która była córką szlachcica nie mogła za niego wyjść ze względu na pochodzenie Drużyńskiego. Jej ojciec miejscowy hrabia i pan majątku groził Bolkowi śmiercią kiedy ten zacznie się do niej zbliżać. W młodości Bolesław uczęszczał do miejscowej szkoły w Łucku i tamtejszego gimnazjum. W nauce był dobry, jednak nie najlepszy, z trudem przychodziła mu nauka języków obcych a w szczególności rosyjskiego. Po zakończeniu swojej przygody z nauką, wrócił do swojej rodzinnej wsi i pomagał w gospodarce jako jej dziedzic. Nie interesowało go życie rolnika, chciał dokonać wielkich rzeczy o których marzył. W 1902 zmarł jego ojciec, Bolesław zaprosił więc do siebie swojego szwagra z żoną i siostrzeńcem którzy mieszkali w tej samej wsi, ale wiązali ledwo koniec z końcem. Przepisał on im więc dzierżawę gospodarstwa z całym inwentarzem sprzedając tylko kilka rzeczy, aby ruszyć w swoją podróż. Jego oszczędności życiowe które wtedy to wynosiły sześćset rubli, pozwoliły mu na to. Bolesław widząc niedole chłopstwa i robotników zaczął interesować się ich losem, sam nieraz doświadczając upokorzeń od obszarników i fabrykantów u których pracował za nędzne grosze. Jego poglądy zaczęły ewoluować, w końcu zaczął czytywać książkę wręczoną mu przez pewnego człowieka \"Manifest Komunistyczny\" Marksa i Engelsa, prawdziwie go pochłonął. W Łucku zaczął nawiązywać pierwsze kontakty i uczęszczać na tajne spotkania polityczne socjalistów. Powoli też szerzył rewolucyjne pomysły i poglądy. W 1903 roku spotkał przedstawicieli Ordynariatu Sprawy Bożej którzy go zaintrygowali i też zainteresowali swoimi ideami. Drużyński działał dalej zdobywając poparcie głosząc swoje lewicowe idee. W 1904 roku założył partię Robotniczo-Chłopski Front Ludowy, która działała z racji głoszonych haseł w podziemiu. Powoli zdobywając zwolenników Bolesław układał swoje plany które może się niegdyś ziszczą.

Cytat:Jan Adam Koniecpolski
12.04.1879
Bio:
Polski szlachcic i przywódca stronnictwa reformistycznego. Potomek hetmańskiej linii Koniecpolskich. Urodzony w rodzinnym Koniecpolu. W wyniku zatargu z Wojewodami Inowrocławskim i Brzesko-Kujawskim musiał opuścić rodzinne strony. Próbował podburzyć ludność do buntu mającego na celu zjednoczenie Kujaw, ale został zdradzony przez narzeczoną - siostrzenicę Woj. Inowrocławskiego, która doniosła o planie obóm Wojewodom. Ci zamiast oficjalnego śledztwa postanowili wysłać swoje prywatne wojska. W wyniku tego musiał uciec z rodzinnej ziemi. Podróżował po Polsce do czasu, aż jego prześladowcy umarli. To co zobaczył w czasie podróży po kraju ostatecznie ustaliło jego poglądy. Podczas swojego pobytu w Woj. Sandomierskim zaprzyjaźnił się z Janem Michałem Rutkowskim, z którym to dzieli część poglądów. Osiadł na stałe w Szczepanowie koło Tarnowa. W 1900 roku nabywa niewielki dworek w Lanckoronie. Od tej pory spędza tam każde wakacje i bierze udział w obradach Sejmiku Krakowskiego. Uchodzi za jednego z głównych przeciwników Wojewody Krakowskiego.
Nie ukrywa swej niechęci do wszystkich osób nie będących katolikami. Przewodzi grupie szlachty pragnącej reform wewnętrznych. W zaistniałej sytuacji politycznej upatruje szansę na zwiększenie niezależności Polski.

Cytat:Jan urodził się 24 lutego w 1870 roku w Sandomierzu. Rodzina jego, gdyż szlachtą była, została podobno założona w 1410 r., kiedy to Bolesław Rutkowski z swej kopii przebił 5 rycerzy krzyżackich. Oczywiście, to tylko legenda. Rutkowscy od czasów Stanisława Augusta Poniatowskiego mają wpływy na dworze Carskim, a to mają za spiskowanie przeciwko Rzeczypospolitej, choć dzisiejsi członkowie tej familii starają się nie psuć ustroju Polski.
Był on wychowywany w wartościach \"Bóg, Honor, Ojczyzna\", a i uczył się doskonale. Wkrótce, po ukończeniu nauk w szkołach katolickich, zaczął uczyć się na Uniwersytecie Sandomierskim. Studiował tam Historię, Filozofię i Teologię. Po skończeniu tamtejszych nauk, za namową ojca, zaczął studiować w Akademii Wojennej w Sandomierzu, gdzie nauczył się fachu żołnierskiego. Ukończył ją z wynikiem prawie najlepszym w całej Akademii. Wkrótce napisał też parę prac o Historii i Filozofii, a także, choć mniejszą liczbę, o Wojaczce i Teologii.
W 1899 roku Wojewoda Sandomierski postanowił wysłać do pomocy Carowi w Chinach cały baon wojska, więc jako absolwent Akademii Wojennej w stopniu kapitana Jan musiał się załapać. W międzyczasie zwiedził on kilka miast, jak St. Petersburg i Moskwa, gdzie narobił sobie paru znajomych. Po długiej przeprawie, w Czerwcu 1900 roku dostał się do Chin, gdzie został oddelegowany pod skrzydła Rosyjskiej części Korpusu Ekspedycyjnego, który miał zlikwidować \"Powstanie Bokserów\". Rutkowski zasłynął z wyjątkowej brutalności wobec jeńców, gdyż jego batalion nazwany \"Batalionem Żniwiarzy\" nie brał jeńców. W czasie wszystkich wystąpień \"Bokserów\" jego batalion brał udział w tępieniu tych wystąpień. We wrześniu 1900 roku batalion dostał wyraźny rozkaz powrotu do Polski, więc i tak się stało. Oczywiście tym razem wizytował on tylko St. Petersburg, gdzie jego wizyta została mile przyjęta. Niedługo potem został awansowany na stopień Majora.
W 1901 roku wrócił do Sandomierza, gdzie po rozwiązaniu jednostki rozpoczął karierę polityczną. Już w 1902 roku został przyjęty do sejmiku, a wkrótce zorganizował prorosyjską organizację o nazwie \"Chorągiew Św. Michała Archanioła\", która skupiała opozycję do obecnego wojewody, a także wojskowych i tylko katolików. Wkrótce też uległ on poglądom Romana Dmowskiego, które postanowił w przerobionej formie zaimplementować do własnej organizacji. W 1903 roku udało mu się zostać posłem i zyskał posłuch wśród dużej liczby magnatów z Sandomierza. Niestety, jego chory ojciec (Matka umarła przy porodzie.) zmarł na gruźlicę, przez co Jan zastopował swą karierę i przez jakiś czas pozostał nieaktywny politycznie.
Dopiero w drugiej połowie 1904 roku powrócił aktywnie do polityki i zaczął bardziej dokładnie kształtować swe poglądy na świat. Można je określić jako nacjonalistyczne i prokatolickie. Jest on zwolennikiem \"Wolnego Rynku\" i dużej swobody tzw. samorządów, czyli lokalnych organów władzy. Kiedy wybuchła wojna Rosyjsko-Japońska, tylko ambicje polityczne i namowy \"Kolegów\" z Chorągwi zatrzymały go przed ruszeniem na front. Jeszcze w tym samym roku został mianowany kasztelanem, co dodatkowo rozszerzało i tak duże wpływy Rutkowskiego. W wyniku dużej popularności wśród szlachty, prorosyjskich poglądów i wsparcia mieszczaństwa, które zaczął też w tym roku wspierać, w lutym, po śmierci poprzedniego Wojewody, został wybrany przez Cara Wojewodą. Do dziś jego rządy są dosyć dobrze odbierane wśród wszelkich klas, w tym nawet chłopstwa.