Cytat:Cesarstwo Poznania, zwane Poznanią (czyt. Poznańja)

System polityczny
Cesarz jest dziedziczny i powołuje premiera (system brytyjski). Istnieje Sejm i Izba Panów, gdzie zasiadają̣ pełnomocnicy władców krajów związkowych. Ustrój reguluje Akt Unii Konstytucyjnej z 1848 roku, uchwalony przez zjednoczone sejmy Królestwa Czech i Związku Wiślanego.

W Izbie Panów królestwa mają po trzy głosy (z wyjątkiem króla Czech, który ma prawo do pięciu), wielkie księstwa po dwa, księstwa i marchie po jednym. Cesarz jest jednocześnie królem Szwelandii, Prus, Galicji i Małopolski, a także wielkim księciem poznańskim i litewskim oraz margrabią newskim. Daje mu to 17 własnych nominatów w Izbie Panów.

Układ stronnictw jest dwupartyjny (podobnie jak w krajach anglosaskich, co wynika z podobnego systemu wyborczo-politycznego):

Stronnictwo Dobrobytu: partia względnego centralizmu i interwencji państwa w gospodarkę, a także praw socjalnych. Powstała po złagodzeniu kursu Stronnictwa Sanacji i jego ponownym połączeniu ze Stronnictwem Socjalno-Demokratycznym (w 1948). Składa się z dwóch niezbyt zorganizowanych dzisiaj frakcji: sanatorów (którzy sami nazywają się propaństwowcami) oraz socjaldemokratów. Do sanatorów przyklejona jest mniejsza frakcja paternalistycznego konserwatyzmu, a do socjaldemokratów szereg bardziej radykalnych społecznie grupek.

Stronnictwo Ojczyzn: partia rozszerzania autonomii krajów związkowych i partykularystycznej polityki narodowościowej. W gospodarce ma skłonności liberalne, choć z wyborczych względów nie dotyczy to protekcjonizmu wobec rolnictwa. Historycznie składa się z pozostałości Stronnictwa Wolnościowego i dawnej rozsypanki partii narodowych, które połączyły się z liberałami przeciwko sanacji w 1939 roku. Istotna linia podziału w Stronnictwie Ojczyzn przebiega między tak zwanym nacjonalizmem zachowawczym a ostrym. Ten drugi domaga się "kasacji", czyli scalenia mozaiki księstewek w narodowe kraje Niemiec Połabskich, Polski i Rusi Zachodniej, albo (Zachodniej) Białorusi i Ukrainy, potencjalnie też Litwy, Szwecji i/lub Czechosłowacji: ogólnie nie ma żadnej zgody, jak te granice miałyby przebiegać.

Kraje związkowe Cesarstwa Poznania
Kolejność honorowa. Podano datę włączenia do Cesarstwa albo wcześniejszego Związku Wiślanego, albo wydzielenia z istniejącego kraju. Notabene Gdańsk, miasto Szczecin i wysepki przedniopomorskie z Rugią na czele pozostają poza Poznanią i tworzą tzw. Brytyjski Protektorat Bałtycki.

Królestwo Czech, 1848
Królestwo Saksonii, 1806
Królestwo Szwelandii, 1922 [środkowa Szwecja]
Królestwo Prus, 1853 [Prusy Wschodnie]
Królestwo Galicji i Lodomerii, 1848
Królestwo Małopolski, 1903 [wydzielone z Galicji]
Królestwo Beninu, 1942 [wcz. od 1890 protektorat]
Wielkie Księstwo Litewskie, 1853
Wielkie Księstwo Poznańskie, 1806
Wielkie Księstwo Inflanckie, 1922
Wielkie Księstwo Słowacji, 1922
Wielkie Księstwo Getalandii, 1922 [południowa Szwecja bez duńskiej Skanii]
Księstwo Wrocławskie, 1806
Księstwo Warszawskie, 1806
Księstwo Siedmiogrodu, 1922
Księstwo Bydgoskie, 1806
Księstwo Szczecińskie, 1815
Księstwo Legnicko-Brzeskie, 1806
Księstwo Kurlandii i Semigalii, 1922
Księstwo Estonii, 1922
Księstwo Mołdawii, 1922
Księstwo Opolskie, 1806
Księstwo Słupskie, 1815
Księstwo Brzesko-Litewskie, 1853
Księstwo Nowogródzko-Słuckie, 1853
Księstwo Warmińskie, 1806
Księstwo Żmudzkie, 1853
Księstwo Pskowskie, 1922
Księstwo Cieszyńskie, 1848
Księstwo Bornu, 1945 [wcz. od 1892 protektorat]
Marchia Środkowa, 1806 [te i cztery kolejne to kawałki historycznej Brandenburgii]
Marchia Stara, 1806
Marchia Nowa, 1806
Marchia Wkrzańska, 1806
Marchia Lubelska, 1809
Marchia Wołyńska, 1853
Marchia Newska, 1922 [okolice Petersburga]
Marchia Gotlandii, 1922
Marchia Wysp Alandzkich, 1922
Marchia Sokoto, 1893 [1901-1947 zmuszana cedować swój głos w Izbie Panów na Galicję]

Cytat:Wybrane inne kraje
Wielka Brytania - silniejsza niż historycznie w tej linii czasu, pod rządami Partii Imperialnej stworzonej przez Churchilla wciąż próbuje utrzymać światowe imperium.

Federacja Francuska - po Wiośnie Ludów poszła drogą politycznej decentralizacji i gospodarczego socjalizmu. W porównaniu z prawdziwą historią Francja mniej poszła w kolonializm, a bardziej w umocnienie metropolii.

Związek Niemiecki - demokratyczna federacja istniejąca od Wiosny Ludów. Po okresie nacjonalistycznego wzmożenia w XIX wieku błyskawiczna klęska i kapitulacja na początku Wielkiej Wojny spowodowała traumę, wzrost wewnętrznych konfliktów i partykularyzmów. Przez długi czas Francja, Wielka Brytania i Poznania sprawowały faktyczną hegemonię, pomagając też tłumić wystąpienia komunistyczne i faszystowskie. Ostatnio Niemcy są znów na drodze wzmocnienia i reintegracji
pod wodzą partii chrześcijańsko-demokratycznej.

Rosja Sowiecka - dyktatura komunistyczna Ławrientija Berii, konkuruje z Poznanią i Turcją o wpływy na niepodległej Białorusi, Ukrainie, Finlandii i Węgrzech.

Imperium Osmańskie - autorytarne mocarstwo balansujące naciski na modernizację, islamską tradycję oraz własne dziedzictwo dynastii Osmanów.

Królestwo Danii - obejmujące również Skanię i Holsztyn, pod naporem wewnętrznych problemów osunęło się w nazistowską "nordycką" dyktaturę od lat trzydziestych.

Stany Zjednoczone - nie wydobyły się nigdy z ogólnej polityki izolacjonizmu, nie wprowadziły też polityki New Deal. Wielki Kryzys w USA trwał sobie całe lata 40., w tym czasie sprzedano Japonii Filipiny i część posiadłości na Pacyfiku. Rządy są dość jawnie zdominowane przez wielki kapitał, ale z zachowanymi względnie szerokimi wolnościami obywatelskimi, przynajmniej w teorii; obecnie jednak narastają niepokoje związane z żądaniami dyskryminowanej na Południu czarnej ludności.

Cesarstwo Japonii - na początku XX wieku podcięte przez klęskę w wojnie z Rosją, podniosło się po jej klęsce w Wielkiej Wojnie. W latach 30. i 40. zbudowało militarystyczne imperium w Azji - zachowuje do dziś Tajwan, Koreę i nawet fragmenty Mandżurii. W ostatnich latach "temperatura" reżimu trochę zelżewa i zbliża się on coraz bardziej z Wielką Brytanią.

Chiny - komunistyczne.

• Podwodna sprawa. Edmund Warczewski, ekscentryczny industrialista warszawski związany z ZLN i członek kierownictwa Towarzystwa Przemysłowców b. Królestwa Polskiego, twierdzi, że nawiązał kontakt z oficerem dawnej Kaiserliche Marine polskiego pochodzenia, ukrywającym się pod pseudonimem "Kapitan Nemo" -- rodem z powieści Juliusza Verne'a. Kapitan Nemo chce przekazać Polsce małą flotę 11 okrętów używanych w niemieckiej wojnie podwodnej, gotowy jest zaatakować Prusaków. Obecnie jest jednak uwięziony na kurlandzkim wybrzeżu i potrzebuje pieniędzy na paliwo. Prasa ma wielkie używanie, pojawiają się pytania, dlaczego nie skupiamy się na Kresach Wschodnich, które usiłują zagarnąć Ukraińcy. Tygodnik "Mucha" drukuje ogłoszenie od nigeryjskiego księcia, który gotów jest wynająć Polsce cztery brygady swojego wojska.
  
• Bolszewicka agentura. Bolszewicy, choć otoczeni w kilku izolowanych enklawach Rosji, nie zamierzają się poddawać. Z informacji przenikających z Kijowa wynika, że bolszewickie przywództwo przymierza się do powołania nowej Międzynarodówki jako międzynarodowej organizacji kierującej robotą zwolenników radykalnej rewolucji komunistycznej. Kryptobolszewików nie brakuje w Rosji, Niemczech i, zdaje się, zwłaszcza na Węgrzech. Czy środowiska skupione wokół Wilhelminy Harding nie są bolszewicką organizacją w Polsce? Ostatnio pojawiły się pogłoski, że chciała ona za pomocą amerykańskich kontaktów doprowadzić do wygodnego dla bolszewików zawieszenia broni w Rosji. Jeden z działaczy Unionistycznego Stronnictwa Chłopskiego, instruktor narciarstwa Wiktor Stąpała (najpewniej nie jego prawdziwe nazwisko), ujawnił się niespodziewanie w Rewlu (Estonia) twierdząc, że ma dla lokalnego wywiadu informacji o jego pracy dla bolszewickiej Czeki. Na razie nie wiadomo niczego więcej.
  

• Ferdynand Radziwiłł dyplomata,
  
• Bogusław Kotek profesor ekonomii, minister handlu zagranicznego,
  
• Posłowie na Sejm Ustawodawczy:
  a) 4 członków Stronnictwa Spółdzielczego,
  b) 3 członków Fołks-Partaj,
  c) 2 członków Unionistycznego Stronnictwa Chłopskiego,
  d) 2 członków Komitetu Wyborczego "Kobiety przeciw pijaństwu",
  e) profesor ekonomii, bezpartyjny (wybrany z list PSL "Prawdziwa Lewica"),
  f) poseł Ewangelickiej Partii Ludowej,
  g) działacz spółdzielczy członek PSL "Prawdziwa Lewica",
  h) chłop członek Christlich Deutsche Volkspartei.
  

Cytat:Działający: Towarzystwo Przemysłowców Guberni Królestwa Polskiego, poprzednik https://pl.wikipedia.org/wiki/Lewiatan_(organizacja)
Motywy, które próbujemy uwzględnić: I) Komitet Ochrony Kresów Wschodnich (wylosowane z kategorii organizacji społ. w Wikipedii) II) ZLN III) https://pl.wikipedia.org/wiki/Edward_Pacewicz IV) literatura.
Pozycja wyjściowa działającego: (09) energiczne działania nieproporcjonalnie do potrzeb

• 3 działaczy społecznych, bezpartyjnych
  
• 3 działaczy katolickich, bezpartyjnych
  
• 2 prawników, bezpartyjnych
  
• 2 kapitalistów, bezpartyjnych
  
• 2 działaczy katolickich, ZN (Zjednoczenie Narodowe)
  
• 2 endeków, ZN
  
• 1 profesor akademicki, bezpartyjny
  

• Godziny urzędowania są w dni parzyste miesiąca (np. 2, 4, 6...) od dzisiaj.
  
• W dni powszednie są to godziny 20-22. W weekend jest to 16-18.
  
• Jeśli coś się zmieni z mojej strony (coś będę miał albo chcę sobie chwilowo odpocząć), postaram się o tym poinformować w opisie tego forum i wyznaczyć jakieś godziny zastępcze jak się da.
  
• Na początku tury swoje urzędowanie staram się poświęcić na zrobienie eventów i tym podobną biurokrację.
  

Cytat:

Mikołaj Teofil Barszczański Urodził się 6 grudnia 1881 roku w Białymstoku w rodzinie Wawrzyńca Barszczańskiego, fabrykanta przemysłu włókienniczego. Jako kolejny syn z licznego rodzeństwa (łącznie 5 braci i 6 sióstr) nie mógł liczyć na przejęcie schedy po ojcu i po ukończeniu w 1895 r. gimnazjum zdecydował się na karierę wojskową. Skończywszy w 1903 r. Szkołę Wojskową w Petersburgu, został przydzielony do 28. Syberyjskiego Pułku Strzelców w Port Artur. Uczestniczył w obronie miasta podczas wojny rosyjsko-japońskiej, wielokrotnie wykazując się odwagą i trafną oceną sytuacji. Po zwolnieniu z japońskiej niewoli wziął ślub z poznaną w Port Artur Gruzinką, Tamarą Kondratienko, i dzięki zgodzie dowództwa na przeniesienie (do 87 Dywizji Piechoty) oboje osiedlili się w Tyflisie (Tibilisi). Kolejnych parę lat Barszczański dzielił między służbę garnizonową a życie rodzinne. W 1907 roku na świat przyszła jego córka, Anna.

Okres względnego spokoju przerwało w 1909 r. wysłanie dywizji do Iranu - oficjalnie by wesprzeć szacha Ahmeda przeciwko powstaniu konstytucjonalistów, faktycznie by zabezpieczyć rosyjskie interesy gospodarcze i polityczne w tym rejonie. Pacyfikacja prowincji Tabriz okazała się jedynie początkiem wieloletniej okupacji jej stolicy (o tej samej nazwie) i walk z partyzantami. Chociaż z czasem sytuacja się uspokoiła i Barszczański mógł zobaczyć się z rodziną, musiał pozostać w niewdzięcznej dla niego roli okupanta.

Wybuch I wojny światowej sprawił, że Tabriz stał się wysuniętym punktem armii rosyjskiej na jeszcze bardziej niesprzyjającym jej terytorium. Chociaż siły okupacyjne były wystarczające do utrzymania codziennego porządku, nie były gotowe na walkę z doborowymi korpusami ekspedycyjnymi Imperium Osmańskiego i zimą 1914 roku zmuszone były opuścić Tabriz. Dowodząc jedną z kompanii osłaniającą odwrót, Barszczański odparł kilka ataków lokalnej partyzantki, zdobywając ponownie uznanie przełożonych. Odwrót nie trwał długo, bo już pod koniec stycznia 1915, po klęsce Turków pod Sarikamis, Rosjanie ponownie zajęli Tabriz. W marcu tego samego roku nowo mianowany dowódca wojsk rosyjskich na Kaukazie, gen. Nikołaj Judenicz, zaproponował Barszczańskiemu przeniesienie na front turecki, na co ten po pewnych wahaniach przystał.

W odróżnieniu od Persów, dla Ormian zamieszkujących wschodnią Turcję wojska rosyjskie były wyzwolicielami. Dużo swobodniej czując się w tej roli, Barszczański zaczął w pełni objawiać swoje talenty dowódcze. W połowie maja uczestniczył w zdobyciu Manzikertu, następnie prowadząc odsiecz powstańcom ormianskim oblężonym w twierdzy Wan. Od czerwca do października brał udział w ciężkich walkach na zachód od Manzikertu i nad jeziorem Wan. W styczniu 1916 roku dowodził pododdziałem podczas ofensywy na Erzurum i podczas bitwy pod Köprüköy poprowadził przełamującą szarżę na bagnety. Od marca uczestniczył w walkach w Anatolii, których największe bitwy odbyły się w marcu pod Muş i w sierpniu pod Bitlisem - w tej drugiej walczył przeciwko tureckiemu bohaterowi z bitwy o Gallipoli, Mustafie Kemalowi Paszy. Sukcesy w tych starciach pozwoliły Rosjanom ustabilizować linię frontu na zachód od Trapezuntu i Erzincan. Barszczański był, poza gen. Judeniczem, bodaj najbardziej znanym dowódcą frontu kaukaskiego. Jego sylwetka dość często pojawiała się w gazetach, łaknących jakichkolwiek sukcesów w raczej niefortunnej dla Rosji wojnie. Prezentowany jako odważny i pełen fantazji dowódca, Barszczański stawał się rosyjskim odpowiednikiem "Czerwonego Barona" Von Richtofena, rozpoznawalnym i idolizowanym.

Rewolucja w lutym 1917 r. i obalenie caratu doprowadziły do wstrzymania wszelkich działań na froncie kaukaskim. W marcu uznawany przez nowe władze za wątpliwego gen. Judenicz został przeniesiony zaś część związanych z nim oficerów - w tym Barszczański - odwołana z frontu. Pozostając bez przydziału, wziął udział w czerwcu w I Ogólnym Zjeździe Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie, po którym został powołany do komendantury wojskowej przy Naczelnym Polskim Komitecie Wojskowym (tzw. Naczpolu). Od początku działalności był silnie zaangażowany w formowanie korpusów polskich i w grudniu został wyznaczony dowódcą 4. Dywizji Strzelców w II Korpusie Polskim w Suczawie. W grudniu też przyszedł na świat jego syn, Aleksander.

Korpus formował się już podczas niepokojów rewolucji bolszewickiej i rozpoczynającej się wojny domowej. Początkowo rozpoczął marsz w stronę Dniepru, wycofując się przed oddziałami austro-węgierskimi które w lutym wznowiły ofensywę na Odessę, lecz dowódca korpusu gen. Stankiewicz i kilku innych oficerów postanowiło przejść do Winnicy i tam poddać się Austriakom. Krok ten spotkał się z dezaprobatą większości żołnierzy, szczególnie z wcielonej do korpusu II Brygady Legionów, którzy obawiali się rozstrzelania za wcześniejszą dezercję. W rezultacie do Winnicy udało się zaledwie nieco ponad 300 żołnierzy, zaś Barszczański objął dowództwo nad pozostałą częścią korpusu i kontynuował marsz na wschód.

Na mocy umowy z Ukraińską Republiką Ludową, Polacy mieli przejść przez terytoria kontrolowane przez UKL i skoncentrować się w rejonie Czernihowa. Jednakże na początku kwietnia, gdy korpus znajdował się nad Dnieprem, Ukraińcy zerwali umowę. Nie mając innego wyjścia, żołnierze Barszczańskiego zajęli Kaniów i z niego zaczęli rekwizycje zaopatrzenia i walki z podjazdami Ukraińców, jak i stacjonujących w okolicy Niemców. Ostateczny los korpusu przypieczętowała bitwa z Niemcami w dniach 11 - 12 maja, w której mimo przewagi nieprzyjaciela oddziały Barszczańskiego broniły się aż do wyczerpania amunicji. Polityka Niemców w tym okresie zakładała zwalnianie do domów jeńców polskich z terenów okupowanych i po krótkim pobycie w obozie przejściowym, w lipcu 1918 r. Barszczański wrócił do rodzinnego Białegostoku.

Okres rodzącej się niepodległości wzmógł w Barszczańskim zainteresowanie polityką.  Wywodząc się z burżuazji, sympatyzował najpierw z endecją, lecz z czasem jego poglądy przesunęły się w stronę centrum i chadecji. W klubie białostockiego hotelu "Ritz" utworzył nieformalne kółko dyskusyjne, w którym znalazł pokrewnych sobie działaczy Zjednoczenia Narodowego i lokalnych stowarzyszeń katolickich. W swoim mieszkaniu gościł Tadeusza Błażejewicza, a sam odwiedzał m.in. Leopolda Skulskiego czy prof. Witolda Staniszkisa. Chociaż sam nie prowadził działalności politycznej - będąc zresztą silnie przekonanym o potrzebie apolityczności armii - dał się poznać jako dobry mediator i miał swój wkład w utworzenie w grudniu 1918 r. prawicowej koalicji Narodowego Komitetu Wyborczego Stronnictw Demokratycznych.

Po odzyskaniu niepodległości w listopadzie 1918 r. został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego "Kielce", odpowiedzialnym za utrzymanie władzy polskiej i formowanie nowych oddziałów wojska. Podlegają mu bezpośrednio: 1. Dywizja Piechoty Legionów z Kielc, nowo sformowane 25, 26 i 27 pułk piechoty, batalion zapasowy 24 pułku piechoty z Radomia oraz 11 pułk ułanów Legionowych z Sandomierza. Mimo, że nie należy do żadnej partii, zachował swoje dawne sympatie polityczne i jest wiadomym, że utrzymuje kontakty z grupą kilkunastu posłów na Sejm Ustawodawczy z ramienia ZSLN.

Promocje:
1902 podporucznik
1904 porucznik
1908 sztabskapitan
1911 kapitan
1915 major
1916 podpułkownik
1917 pułkownik
1919 generał podporucznik

Odznaczenia:
Order Świętego Stanisława z Mieczami I klasy
Order Świętej Anny III klasy
Order Świętego Włodzimierza z Mieczami III klasy
Broń Złota "Za Waleczność"
Order Świętego Jerzego IV klasy

• Posłowie na Sejm Ustawodawczy (wszyscy w ZSLN)
  • 3 działaczy społecznych, bezpartyjnych
    
  • 3 działaczy katolickich, bezpartyjnych
    
  • 2 prawników, bezpartyjnych
    
  • 2 kapitalistów, bezpartyjnych
    
  • 2 działaczy katolickich, ZN (Zjednoczenie Narodowe)
    
  • 2 endeków, ZN
    
  • 1 profesor akademicki, bezpartyjny
    
• Dyplomata: Kazimierz Rybiński
  
• Minister: Franciszek Biernacki (56 l.), prawnik i bankier. Wieloletni prezes Warszawskiej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Członek rad nadzorczych towarzystw akcyjnych "Cedergren" i Zakładów Żyrardowskich. W latach 1916 - 1919 radny miasta Warszawy. Od stycznia 1919 r. minister Skarbu Państwa w rządzie Ignacego Jana Paderewskiego.
  

Cytat:[Imię i nazwisko postaci]
[liczba] PD

Bonusy do Opinii Społecznej
+1 wykupiony w turze [zakres dat]
...

Protegowani
- [imię nazwisko]
...

Oczarowane osoby
- 5 wiejskich inteligentów, 5 leśników i 5 podoficerów ze starter packa
- Zofia Nałkowska, wykupiona za podwójną stawkę w turze [zakres dat]
- poseł Klubu Pracy Konstytucyjnej, kupiony za pół stawki w turze [zakres dat] [odszedł]
(generalnie proponuję trzymać mniej aktualne informacje ale bliżej końca listy)
...